Ben İkra,meraklı genç bir kızım.Bazı terk edilmiş evlere girerim ve araştırırım.Bu işte profesyonel olduğum söylenemez ama bizimde var bir küçük çaplı işimiz.Bu kadar tanıtma yeter.Artık günümüze dönenelim.
Günümüz
Telefonumun alarm sesiyle uyandım.Alarm sesinin gerçekten dünyanın en iğrenç sesi olduğunu düşünen bir tek olamam,değil mi?Bu gereğinden fazla düşündüğüm düşüncelerle oyalanmak istemediğim için yatağımdan kalktım.Hızlıca bir duşa girip çıktım ve ev işlerini hallettim."Tek yaşamak gerçekten çok zor.Anne evinde ne rahatsın öyle anca yat."diye söylendim ama nâfile. Kim duyacaksa artık.
Ev işlerini hallettikten sonra hemen bilgisayarımı elime aldım ve o sıradan apartmanın gizemli dairesi olan Daire 13’ü araştırmaya başladım.Bugün o evi keşife çıkacaktım.Apple Maps’e girip Sarmaşık Apartmanı,Daire 13 yazdığımdaysa çıkan tek şey Sarmaşık Apartmanı oldu.Sarmaşık Apartmanı’ndaki bütün daireler vardı.Bir tek Daire 13 dışında.
"Allah’ım bu Daire 13’te ne yaşanmış olabilir de Apple Maps’te bile gözükmüyor.Bu Daire 13 nerede,paralel evrende falan mı acaba?" dedim hızlı ve sinirli bir şekilde.Kapatıp Google Hatiralar’ı açtım,fakat bu seferde apartman gözükmüyordu.
"Allah’ım yaa!!"diye bağırdım."Hayır yani,ben müneccin falan mıyım? Nasıl bileyim nerde olduğunu apartmanın."
Neyse ki yakınlarındaki Sevil Pastanesi’nin nerde olduğunu biliyordum,ordan sonra dayılara,teyzelere sora sora gidecektim.
Sevil Pastanesi de yakın değildim.Burdan oraya nerdeyse 1 saatte gidiliyordu.En azından arabam vardı.Bunlarla zaman kaybetmemek için hazırlanmaya başladım.Üstüme 1 crop ve baggy bir pantolon giydim,pantolonun düşmemesi için de kemer taktım.Telefonumu ve not aldığım defterimi alıp yola koyuldum.yaklaşık 50-55 dakika sonra Sevil Pastanesi’nin oraya gelmiştim.Sarmaşık Apartmanı’nın nerde olduğunu bilmediğim için yoldan geçen bir teyzeye sordum."Teyze,acaba Sarmaşık Apartmanı nerde biliyormuşum?"