Soğuk bir kış gecesiydi. Doğu Anadolu'nun sarp dağlarında rüzgar, ağaçların dallarını acımasızca sallıyordu. Hava öyle soğuktu ki, askerlerin nefesleri anında buhara dönüşüyordu. Bölüğün genç komutanı Komando Teğmen Emre Saraç, gözlerini ufka dikmiş, nöbetçi askerlerle birlikte geceyi geçiriyordu.Bu gece de diğer gecelerden farksızdı, ama Emre'nin içinde garip bir huzursuzluk vardı. Günlerdir süren operasyonlar, onları yorgun düşürmüş ve zaman zaman umutlarını zayıflatmıştı. Ancak Emre, askerlerine umut vermek için her zaman güçlü durmak zorundaydı.Teğmen Emre, sessizce yürüyerek nöbet tutan erleri kontrol etmeye başladı. Her biri vatan sevgisiyle dolu bu genç adamlar, karanlıkta gözleri parlayarak görevlerini yerine getiriyorlardı. Emre, içlerinden biri olan Er Ahmet'e yaklaştı. Ahmet, Emre'nin en güvendiği askerlerinden biriydi. Cesareti ve kararlılığı ile her zaman örnek bir asker olmuştu. "Ahmet, nasıl gidiyor?" diye sordu Emre, sessizliği bozmadan.Ahmet, yüzünde bir gülümsemeyle komutanına döndü.
"İyi komutanım, her zamanki gibi. Sadece biraz yorgunuz ama moralimiz yüksek."
Emre, Ahmet'in omzuna dostça bir dokunuşla destek verdi. "Yorulmak bizim işimiz Ahmet, ama unutma ki biz burada sadece kendimiz için değil, sevdiklerimiz ve tüm milletimiz için mücadele ediyoruz."Ahmet başını sallayarak onayladı;
"Evet komutanım, bunu asla unutmam."
Emre, Ahmet'in kararlılığına bir kez daha hayran kaldı. İçindeki huzursuzluk bir nebze de olsa azalırken, gözlerini tekrar ufka çevirdi. Belki de yaklaşan fırtınanın sessiz habercisiydi bu gece. Ama ne olursa olsun, Emre ve askerleri, vatanın her karış toprağını canları pahasına savunmaya kararlıydı.