Merhaba ben gizem veya herkezin tanıdığı gibi defineci...
Bugün arkadaşlarımla buluştuktan sonra telefonuma gelen bir bildirim sesiyle irkildim. Hemen telefonu çantamdan çıkarıp gelen mesaja odaklandım. Mesaj babamdandı. Babam genellikle sadece önemi bir şey olduğunda mesaj atacağını bildiğim için kötü bir şey mi oldu diye düşünmede edemedim. Mesajda, hemen eve dönmen gerek kızım yazmıştı. Arkadaşlarıma bir şey diyemeden hızla ilk taksiye binip yola çıktım. Ev buraya uzak değildi ama ne olduğunu merak etmeden durmadığım için taksiye binmiştim 2 dakikaya kalmaz evin önündeydim. Kapıyı çalmadan önce kötü bir şey olmamasını istediğim için dua ediyordum zile bastığımda annemin tanıdık yüzü beni karşıladı. Ama kötü görünüyordu sanki günlerdir uyumuyor ve bir şey düşünüyormuş gibiydi sonrasında kapının arkadaşından babamın yüzünü gördüm oda annemden farksız hali yoktu. Annem içeri gir diye bir işaret yaptığında tereddüt etmeden içeri girdim. Babam bir şey demeden konuya daldı. Benim bir iş bulmam gerektiğini, bir sürü borcumuzu olduğunu söyleyince ne diyeceğimi bilemedim. Resmen her yerim kaskatı kesilmişti. Babamın böyle diyeceği aklımın ucundan bil geçmemişti sonrasında babam birazdan geleceğini ve hava alacağını söylediğinde mutfakta duran annemin yanında gittim. Anne diye seslendigimde yaptığı işi bir kenara bırakıp efendim dedi. Anneme beni bir defineci olduğumu bir işte çalışmadığımı söylediğinde hiç bir şey demedi mi sadece arkasını döndü ve gitti. Orada babama ne diyeceğimi düşünüyordum. Zamanın ne kadar geçtiğini anlamadan babamın geldiğini gördüm. Babam nerede çalışacağımı sormak için gelmiş. Oa ne diyeceğini bilemeyen dili tutulmuş biri gibi hissettim. Bir anlik ozguvenel babama her şeyi anlattım bir işte çalışmayacağım ve defineci olduğumu. Babam tek bir şey demeden kolumu tuttu ve beni kapıya yönlendirdi hiç bir şey diyemedim sadece annemin çığlıklarını ve kendimi kapıda bulduğumu biliyordum. O an çok kırılmıştım. Ama biliyordum ben bir definceiysim o dağa çıkıp o define bulacak bendim başkası değildi...