İki elimi çarparak kendimi büyülü ormana ışınladım. Şimdi geriye sadece lanetli ağacı bulmak kaldı. Biraz ormanın içlerine doğru yürüdüm. 5 dakkika yürüdükten sonra az ilerde komple siyah bir ağaç gördüm, oldukça büyüktü. Sanırım 'lanetli ağaç' buydu. Tamam, şimdi çantamdan pusulamı çıkartıcaktım, sıkılmamak için ve korkmamak için kendi kendime konuşuyordum. Aslında ben hep böyleyim, sürekli kendi kendime konuşuyorum.
"Tamam...pusula nerede?"
Olduğuğum yerde çantamı kurcalamaya başladım. Heryereyi iyice aramaya başladım. Çantamın her bölmesine iyice baktım ama pusulamı bulamadım.
"Hay ben böyle işin... Tamam! Sorun değil! Kendi başıma da yönümü bulabilirim! Şimdi.. böyle dönersem burası batı olur... o zaman kuzey burası!"
Kendi başıma rastgele bir yöne doğru ilerlemeye başladım. Aradan 10 dakika geçti...15 derken 20 dakika boyunca yürüdüm. Çok yorulmuştum.
"Ee... Her neyse! Şimdi o zaman bir yosun buluyum... işte! O zaman burası kuzey... Ama ben batıdan geldim! Bi dakika ya! O zaman burası güney! Burası güneyse orası kuzey olmuş oluyor... Ama burası Doğu?!"Çok kafam karışmıştı. Kendi kendime konuşurken bir anda bir ses kahkaha atmaya başladı. Hemen sesin kaynağını bulmaya çalışarak etrafıma bakınmaya başladım. Ardından karanlığın içinden yakışıklı birinin çıktığını gördüm... Bi dakika? Yakışıklı mı dedim!? Hayır kendine gel Cupit! Gizemli kişi hemen konuşmaya başladı
"Sanırım burda yenisin..."
"E- Evet bayım.. acaba siz kim oluyorsunuz...yani sormadan bir sakıncası yoksa..."
"Beni bırak... sen kimsin ve... Buraya ne için geldin, çakma barbie kılıklı..."
"Ben tanrı Cupit Lyra Aşk tanrısı. Buraya bir büyücüyü aramaya geldim"
"Aşk tanrısı ha? Bende uzaylıyım. İşe bak! Cidden buna inanacak kadar enayi olduğumu düşünmüyorsun herhalde"
"Be yani bana inanmıyormusun? Herneyse. İnanıp inanmamak umarım değil. Sadece buralarda bir büyücü olduğunu duydum"
"Kaç yaşındasın sen? 10 falan mı?"
"Çok zor birisin!"
"Cidden durup da hiç tanımadığın biri sana 'ben tanrıyım' dese inanırmısın?"
"Tamam biraz fazla mantıklı konuşuyorsun.... ama gerçekten! Ben Cupit'im!"
"Buna inanmamı sağlıycak bir sebep bulamıyorum."
Hemen çantamdan oklarımı çıkardım. Solmuş bir çiçeği hedefledim. Sonrasında ise ateş ettim. Çiçek anında açmaya başladı. Sonra çiçeğin çevresinde minik papatyalar oluşmaya başladı. Nedense kendimi o anda aura kazanmış gibi hissettim
"Sanırım artık bana inanmanı sağlıycak bir sebebin oldu"
"Neyse ne... Ne istiyorsun?"
"Buaralarda bir büyücünün olması lazım"
"Sanıyorum ki aradığın kişi benim"
"Büyücü sen misin?"
"Evet"