Bahadır cüneydi zar zor mezarlığın ordan almış levent hoca ile olan seansı için levent hocanın evine doğru götürüyordu
Levent hocanın evine geldiklerinde bahadır kapıyı çaldı ve geri çekilde cüneyde yer açtı cüneyd her ne kadar kendinde olmasada ayakta durabilicek mecali vardı yinede onun için endişelenen bahadır ne olur ne olmaz cüneydin arkasında duruyordu
Levent kapıyı açtığında cüneydi öyle görünce şaşırmadı hatta cüneyde daha çok üzülüyordu gülayşeden sonra Zeynep sayesinde toparlanan cüneyd şimdi daha da kötü olmuştu....
"Cüneyd bence her sabah mezarlığa gitmemelisin iyiliğin için söylüyorum..."
"Sen karışma Levent hoca zeynep istemese buraya bir adım dahi atmazdım,Zeynep istedi diye geliyorum buraya!"
"Biliyorum cüneyd bize kızgınsın ama-
"Levent hoca sana kızgın olmam bir şeyi değiştirir mi dersin? Hem sen ve meryem hanım zamanında benden korumaya çalıştığınız gözünüz gibi baktığınız zeynebinizin mezarına bir kere bile gelmediniz! Neden?"
"Tamam... karışmadım say cüneyd içeri geçelim orda daha rahat konuşuruz ıhlamur içermisin?"
"Sen bana nasıl hala ıhlamur dersin levent hoca sen bilmez misin beni! Gerçi siz nereden bileceksiniz ki sevdiğiniz gözbebeğim dediğiniz insanların artık yanınızda olmamasını..."
"Cüneyd ben öyle demek istemedi-
"Senin ne demek istediğini ben anladım ama levent hoca selametle!"
"Cüneyd..."
"Cüneyd yok oldu!"
Oturduğu yerden kalktı cüneyd kendini sığdıramadığı bu yerden kurtulmak istedi
Kapıyı çarpıp çıktı
Bir sinirle nereye gideceğini şaşırdı ama bu sefer ayakları onu nereye götürüyorsa oraya gitmeye kararlıydı artık bazı şeyleri düşünmek istemiyordu hiç olmak istiyordu cüneyd.
Cüneyd gelmişti,gözbebeği gittiğinden beridir adım atmaya korktuğu o yere gelmişti bir zamanlar tüm evi olan kütüphanesine
Artık her şey gözbebeğini hatırlatıyordu cüneyde,
Zeynebin içinde hiç bitmek bilmeyen okuma hevesi,onunla karşılaştığı ilk yerin kütüphane olmasındaki payıda büyük tabi
Yavaş ve korkak adımlarla etrafı gezinmeye başladı cüneyd buraya en son zeynep gelmiş bu kitapları zeynep düzenlemişti o günden beridir cüneyd ellemiyordu burayı kimseyede elletmiyordu gözü raflarda duran kitaba kaydı
Ömer hayyam Rubailer...
Kitabı almaya eli gitmedi, korktu
"Bana bilmediğim bir hakikat söyle”
”korkuyorum”
”korkma söyle”
”hakikat bu korkuyorum”
Bu sefer korkmaması gereken kişi cüneyd'di
Bir cesaretle aldı kitabı eline cüneyd
Bu kitabı zeynebe hediye ettiği ilk zamanı hatırlıyordu kitabın arkasına cüneyd zamanında meryem hanım onların görüşmesine izin vermediğinde söylediği sözler geldi
Zeynep bu kitabı sana hediye ediyorum.. sadece tek bir isteğim var senden kitabın arkasında bir cümle yazıyor biz her ayrı kaldığımızda bizim için o cümleleri tamamla olur mu?
Korkarak çevirdi sayfaları cüneyd zeynebin her rubainin altına yazdığı cümleleri okuyarak saatlerce okudu gözleri ağrıyordu lakin bırakmak isteyen kim... son sayfaya geldiğinde yavaşça çevirdi sayfayı
"İki balık var suyu arayan"
"Suyun aradığı"
"Avlanan bilir"
En son zeynep devam ettirmiş bu cümleleri cüneyd biliyordu cümleler tamamlanmazsa bi anlamı olmazdı o cümlelerin yapboz parçası gibiydi her biri
"Zeynep v
Dayanamıyordu cüneyd çok yorulmuştu kendisinden korkuyordu.
Yorgun argın eve doğru attı adımlarını
İlaçlarını içti daha sonra bir eline kitabı diğer eline kalemi aldı son cümleleride cüneyd tamamladı
"Avlanan bilir"
İkisinin yazmaya beraber başladığı bu cümleler ayrı ayrı tamamlandı
Cüneyd yatağa uzandı zeynebin yastığına sarıldı gözlerini kapattı
"Bir daha açmamak üzere"
Cüneyd yok oldu.
"Yapbozun parçaları tamamlandı"
Cüneydin mezarı gözbebeğinin tam yanındaydı.