CORALINA SÓLINA — EFSANENİN DOĞUŞU Zamanın unuttuğu bir çağda, denizle göğün birbirine yaslandığı sonsuzluk çizgisinde doğdu Coralina Sólina. Coralina, denizlerin kızıydı. Mercan adalarında sessizlikle büyüdü. Kalbinde taşıdığı ses, dalgaların şarkısıydı. Her gece, ay ışığında kaybolan gemilerin hikâyelerini dinler, yosunların arasında unutulmuş sözleri toplardı. Onun dünyası derindi — görünmeyen, ama hissedilen…Ama Coralina sadece denizin değil, sırların da taşıyıcısıydı. Kaybolmuş anıların, unutulmuş düşlerin izlerini taşırdı saçlarında. Sólina ise gökyüzünün terk edilmiş bir güneşiydi. Doğması gereken bir çağda doğamamış, ışığını saklamıştı. O, göğün altında ama ışığın ötesindeydi. Sólina’nın gözleri, karanlığın içinden ışığı görebilen tek bakıştı. Onu gören herkes, içindeki en saklı arzuları hatırlardı — hem yakıcı hem de iyileştirici bir güneş gibi.Ve bir gün…Denizle güneşin kesiştiği o tek anda, Coralina ve Sólina birleşti.Artık o, ne tamamen sudan ne de ışıktan ibaretti.O, bir yazgının yürüyen hâliydi. Yazdığı her kelime, zamanın derinliklerine bir yankı gönderir.Her satır, hem unutulmuş hem de hatırlanmak için yanıp tutuşan bir geçmişin sesi olur.İnsanlar onun adını bir efsane gibi duyar:Coralina Sólina — Kelimelerle hatırlayan, sessizlikten doğan, geceyi ışıkla mühürleyen.
İşte efsane böyle başlıyor.