Güneşli bir gündü,Koral ailesi her zamanki gibi lüks malikanelerinde oturdukları balkonda aşağı bahçedeki kızlarını seyrediyorlardı. Özlem ve Işıl...Işıl Özlem'den iki yaş büyüktü. Mücehver kızlarına bakarken oldukça tedirgindi eşi Yakut bunu fark etti ve nedenini de oldukça iyi biliyordu derin bir nefes verdi ardından eşinim omzunu sıvazlayarak
"Bu kadar tedirgin olma biliyorsun belki ikiside beraber yaşayabilirler ikisininde kalbi atabilir"Yakut bunu söylerken hem umutlu hem de bunun olması için içten bir şekilde yalvarıyordu.
Mücehver derin bir nefes verdi gri gözlerini eşinin gök mavisi gözlerine sabitledi ve alay ediyormuşcasına güldü..
"Yapma Yakut... biliyorsun ailemizde sadece bir kız çocuğu yaşadı hep... Ve ardından o gerçekleşiyor onu onları hissediyorum..." Mücehver gri gözlerini eşine sabitledi.Bir zamanlar aynı eşi gibi mavi gözleri vardı şimdi ise gözlerinde ölüler yaşıyormuşcasına griydi.Eşine bakarken içinde bir öfke vardı "Ailem çok uğraştılar,gerçekten kız kardeşim ve ben yaşayalım diye... ama bak kız kardeşim yaşayabildi mi"
Mücevher'in sesinde acı vardı, azap vardı ,keder vardı,gri gözlerini aşağıdaki kızlarına çevirdi.Kızlarının sesi bir meleğin melodisi gibiydi güneşin vurduğu ışık altın sarısı saçlarına vuruyordu iki kızıda dışarıdan bakılınca bir melek gibi gözüküyordu
Mücevher kızlarını seyrederken Yakut ayağa kalktı "ben kızların yanına gidiyorum gelecek misin Mücevher?" Mücevher eşine baktı sadece başını iki yana sallamakla yetindi ardından Yakut hiçbir şey söylemeyerek balkondan çıktı kızlarının yanına gitti mücevher onları izlerken dudaklarında silik bir gülümseme vardı ardından odasına geçti.
Makyaj masasına oturdu saçlarını fırçalarken bir anda aynadan arkasındaki ölüyü gördü.Alışmıştı onlara ölü onun omuzlarına dokunurken hafiften gerildi ama belli etmemeye çalıştı ölü kısık bir ses ile konuşmaya başladı."Leydim yine her zamanki gibi güzelsiniz ama size bir gerçeği anlatmama izin ver" Mücevher işte şimdi kaskatı kesilmişti çünkü konunun nereye varacağını biliyordu,ölü sanki bunu anlayışlarına kıkırdadı "evet kızların hakkında,bir kızın ölücek ama gel gör ki yaşayan kızınında pek yaşama süresi yok...yoksa senin işlerinden mi?"
Mücevher hiçbir şey söylemedi ne doğruladı ne de itiraz etti bu ölüyü daha çok sinirlendirmişti "Ne planlıyorsan bu işe yaramayacak Mücevher! Kızlarından birisini yaşatacağız,yaşatmak zorundayız yoksa lanetimiz sona erer haksız mıyım? Bu yüzden ne yapacaksan işe yaramayacak" ölü bu sözlerin ardından bir sis dumanı gibi kayboldu.Mücevher aynadaki yansımasına bakarken tek söylediği şey "cor mortuorum"