Ben küçükken akıllı ve annnem ve babamın sözünden çıkmayan bir kızdım ( yaş 5-6)
Ben bir özel kursa gidiyordum ve ben yaşım cücük olmasına rağmen dersler çok güzeldi ve diyer büyük çocuklar bu yüzden beni sevmiyor ve benim daha kötü olmamı istiyordular çünkü ben bir tek iyi okuyan öğrenci diyildim oyretmenlerde beni sevmiyordular.
Bu arada oyretmenlere hiç birşey yapmadım ki beni sevsinler
Öğretmenler beni iki səbəbdən seviyordu biri iyi çocuktum ve akıllıydım ikincisi tatlıydım. Öğretmenler beni daha çok bu sebeblerdenn seviyordular.
Ben kurstan çıktıktan sonra bir gün yine o kursa döndüm. Sadece ziyaret icin
Arkadaşlarımla konuştum öğretmenlerime sarıldım v.s.
Zorbalardan biri bana harf sordu.
(Rus dili kursuna gidiyordum normal bir azərbaycanlı gibi :). )
Bende bilerek yanlış cavab verdim kız önce güldü.
Bu arada ben o kızın benden nefret ettiğini ve ya beni sevmediğini bilmiyordum
Kız en yakın erkek arkadaşını çağırdı ve gözümün önünde pıçıldadılar ne dediklerinde duydum kız erkeğe dediki bu burdan gitmiş her şeyi unutmuş hiç birşey bilmiyor gibi sözlerle dalga geçti. Bende o gün o kızın gerçek yüzünü gördüm. Ve dedim ki ben nasıl insanlar güvenmişim. Güven sorunlarımdan biri o gün oldu. Bu arada erkek arkadaş derken sevgili manasında diyil arkadaş manasında. Bu gün bye 4 bölümde görüşürüz 🤗🐥