Serin bir kış akşamıydı. "O" her zaman ki gibi odasındaydı, odası düzensiz ve huzursuzdu.
Bu bunaltıcı odada yer alan "O" on dört veya on beş yaşlarında bir erkekti, camdan dışarı bakıyor ve dışarıdan gelen serintinin tadını çıkarıyordu.
Kapalı kapının ardından bir kadın sesi duyuldu:
—Haku, gel, yemek hazır.
Bu kadının çağrısına bakılırsa bu kadın Haku'nun annesiydi. Haku, ağır adımlarla kapıya doğru ilerleyerek kapıyı açtı ve mutfağa dogru gitti. Mutfak kapısının eşiğinden geçer geçmez odayı süzdü, sadece annesi vardı.
—Anne, kardeşim nereye gitti? —diye sordu, annesi soruyu duymazlıktan gelmişcesine Haku'nun sorusuna yanıt vermedi.
—Kardeşim nerede, anneciğim? —diyerek sordu bu sefer.
—Yarım saat önce arkadaşıyla parka çıktı. —diyerek cevap verdi. Büyük ihtimalle Haku'nun ağzından istediği sözcükleri duymadığından oğlu soruyu ilk sorduğunda yanıt vermedi, Haku sofraya sakince oturdu. Sofrada çeşit çeşit yemekler vardı, bu genellikle eve misafir gelme ihtimalinin olduğunu gösteriyordu. Haku sofrada hareketsiz bir şekilde duruyordu, aklı kardeşindeydi, onu düşünmeden edemiyordu. Biraz düşündükten sonra sofradan bir lokma ekmek bile almadığını fark etti ve fark eder etmez yemek yemeye koyuldu. Yemeğini bitirmek üzereyken de aklı hâla kardeşindeydi, yemeği biter bitmez evin giriş kapısına yöneldi, annesinin bir şey demesini beklemeden dışarı fırlamıştı..
