Bölüm 1

Sabahın bir körü, yola çıkmak için erkenden kalkmıştım. Sonuçta erken kalkan yol alırdı. Somut komutandan izin almıştım 1 aylığına. Zaten neredeyse şu ana kadar hiçbir izin hakkımı kullanmamıştım. Bu yüzden zor bela Somut komutanın ayağına kapanıp yalvar yakar izin almıştım. Bir de üsteğmen olmama rağmen sanki bir askernişim gibi sürekli emir verip ceza yağdırması beni delirtiyordu. Adam tam bir psikopattı. Neyse, sonuç olarak koparmıştım izni ve İstanbul'dan bir aylığına siktir olup gidiyordum. Mutluydum çünkü uzun zamandır annemi görmemiştim. İşlerimin yoğunluğundan dolayı ara ara telefondan konuşuyorduk. Onu İstanbul'a, ile getirmeyi çok istemiştim. Ancak o istemedi. Alıştığı yeri bırakmadığını söylemişti. Kadın haklıydı. Orada bir çok akraba vardı. Bu yüzden ben fırsat buldukça onu ziyarete, Siirt'e gidiyordum.Bir kaç kıyafetimi daha ekledim küçük bavulumun içine. Küçük dediğime bakmayın, utanmasam benden büyük olucak. Kışlıklardan bazılarını da koydum, bavulumu kapattım ve fermuarını çektim. Orası muhtemelen soğuk olurdu. İki seneye kadar öyleydi. Yazın bile yerde kar görülürdü bazen. Bavulu yere bırakıp boğazlığımı düzelttim. Etrafa bakındım, kenardaki siyah montumu görünce yataktan aldım ve kollarıma geçirmeye başladım. Tamamen giydikten sonra önümü kapattım. Ha bir de yanıma silahımı alsam iyi olurdu. Her an yanımda silah taşıma zorunluluğu hissediyorum. Sanki somut komutan bir yerlerden çıkıp silahı çek diyecek gibiydi. Silahımı da son olarak yeşil kargo pantolonumun cebine geçirdim. Şimdi hazırdım. Uçağın kalkmasına henüz iki saat vardı. Bir taksi tutsam en az yarım saate varırdım oraya. Bavulun tutacağını elime aldım ve tekerlekleri yardımıyla ilerlemeye başladım. Herkesle önceden vedalaşmıştım zaten. Tekrar aramama gerek yoktu sanırım.Bavulu kapıdan dışarı çıkardım ve cebimden anahtarı aldım. Kapıyı ardımdan kapatıp, anahtar ile kilitledim. Arkama döndüm. Görüş alanıma Turşu girmişti. Ah, siz şimdi turşu kim diyeceksiniz. Sürekli evimin kapısında dolaşan bizim dilenci kedi. Ciddi anlamda dilenci. Mama bir gün vermeyelim, hemen ağlar gibi ağlamaya başlıyordu. Eğildim, sol dizimin üzerine çöktüm. Kediyi elimle çağırırken koşarcasına yanıma varmıştı. Turşu hemen kendini bacaklarıma sürterken başını okşadım ve ayağa kalktım. Taksi gelmişti. Kediye vir güle güle çekip gülümseyerek taksiye doğru yöneldim. Orta yaşlarda, güler yüzlü bir abi vardı. Arabaya bindim, abiye seslendim.-"kolay gele abi"-"sana da evladım, nasılsın?" diye sevecen bir tavırla konuşmuştu. Daha şimdiden enerjisi bana bulaşırken yol boyunca verimli bir sohbet yapıcağımızı anlamıştım.-"iyiyim abi sen de iyisindir inşallah"-"sağolasın evladım, nereye yolun bakalım?"-" benim havalimanı durağım" dedim. Gülümsedi, dikiz aynasından bakıp başını salladı. Vitesi çekip direksiyonu yavaşça döndürmeye başlayınca yola çıktık.Yarım saatlik yolun ardından havalimanının önüne varınca adının Ziya olduğunu öğrendigim abiye baş selamı verip elimdeki bavulla içeri doğru ilerlemeye başladım. Bir ton insan varken kapı girişindeki aramaya yakalanmıştım. Cebimdeki cüzdanı ve silahı çıkarttım. Girişteki güvenlik bana şaşkın gözlerle bakıyordu. Sanırım silahtan kaynaklı.-"beyefendi sizi silahla içeri alamayız" dedi adam çatık kaşlarla. Böyle bir tepki vermeleri çok normaldi. İstifimi bozmadım, gülümseyerek adama baktım.-"ben üsteğmenim, kimliğime bakabilirsiniz. Ayrıca silahın ruhsatı da bulunuyor"-"efendim cidden alamayız böyle, üzgünüm" deyince biraz moralim bozulmuştu. Fazla önemsememe çalışarak başımı usulca salladım.-"sorun değil o zaman, geçebilir miyim?" görevli bana geçiş izni tanırken adımlarımı uçuş saatlerinin yazdığı ekrana yönlendirdim. İstanbul'dan Şırnak'a olan uçak 14.30 da kalkıyor. Peki saat kaç? Cebimden telefonumu çıkardım. Saat 14.15. Ne? 14.15!? Koşarak uçağa yetişmeye çalışırken bir kadın personelden yardım aldım. Uçağa yetişmiştim. Allah'ımm sonunda. Hostes sırayla tüm yolcuları karşılarken, yerim 16 numaraya geçtim. Yaklaşık 5 dakika boyunca duyurular yapıldı. Ardından uçak kalktı....