Şehirler arası Fotoğraf yarışması başlamıştır. Ödül Uzakdoğu ülkelerinde dil eğitim fırsatı!
Sosyal medyada okuduğu afişi tekrar tekrar okuduktan sonra hızla ayağa fırladı Selin. Hayatımın fırsatını buldum diyerek evin içinde koşturup kardeşinin odasına girdi.
"İnanamıyorum şuna bakmalısın bu bu harika birşey! Bu ödül hayatımda gördüğüm en iyi ödül, bu benim için ayarlanmış bir yarışma.. bu bu buuuu harika!"
Telefonu Selinin elinden alan kardeşi, afişi okuduktan sonra olayı anlamaya başlamıştı.
"Nasıl üstüne alınırsın böyle bir yarışmayı daha fotoğraf makinen bile yok! Şehirlerararsı diyor üstelik."
"Ne var yani telefonla çekerim ben de!"
"Telefon mu hahahha millet füze gibi kameralar kullanarak yarışmaya katılıyor sen telefon diyorsun!"
Durup bir düşündü Selin. Haklıydı, üstelik telefonu standar hatta altı bir kameraya sahipti. Yüzünün düşmesi birkaç saniye sürmüştü sadece.
"Bir kere ya bir kere olumlu konuşsan geberirsin!"
"Senin önce yarışmaya katılabilmen için fotoğraf makinesi alman; fotoğraf makinesi alman için para bulman; para bulman için de bir işe ihtiyacın var!"
"Bana borç ver o zaman!"
Gözünü elindeki telefondan ayırıp saniyelik olarak göz devirmişti kardeş denen kalleş.
"Bende işsizim ya hani! Sende olmayan para bende ne arasın? Birşeyler sat desem fotoğraf makinesi değerinde hiçbir şeyin de yok."
Selin kardeşinin söylediklerine karşı sitemli bir bakış sergileyebildi sadece. Sanki bundan keyif alıyormuş gibi değil mi?!
Ama doğru söylemişti; Selin olmayan parayı bile biriktirirdi ama o eline geçtiği gibi yer bitirirdi. Ve değerli diyebileceği hiçbir şeyi yoktu. Bilgisayarını ve patenini düşündü Selin; onları satsa eline geçecek para yine de güzel bir kamera almaya yetmezdi.
Derin bir nefes verip Selini umutsuz bir kuyuda yalnız bırakan kardeşinin yanından ayrılıp odasına çıktı.
Telefonunu eline alıp yatağa attı kendini. Yine mi sadece hayallerde gidecekti Japonya'ya, yine mi yerin de sayacaktı! Düşündü bir süre Erkek kardeşinden para istese verirdi fakat o da okulu için parasını tüketmişti. Babasından istese yeni araba almış borçlarını zar zor ödüyordu. Annesini düşünmedi bile. Zar zor biriktirse biriktirse anca aylık pazar parası biriktiriyordu.
"Gel de hayata karşı olumlu ol, pozitif ol!" Diye sitemle konuştu kendi kendine. Ekran ışığı sönmeden elindeki telefonuyla ilgilenmeye devam etti. Önce iş başvurusu yaptığı siteleri gezip geri dönüş yapan var mı diye kontrol etti. Daha sonra part time işlere baktı. Daha önce çalışmıştı fakat günlük 400 TL ile bir yere varamazdı. Daha hızlı daha büyük miktarda para lazımdı. Yine de önündeki 5 gün part time işlere gitmeye devam edecekti.
Son kez mail adresini kontrol edip sosyal medyada yeni arayışlara devam etti. #Yarışmalar etiketini aratıp gönderileri kurcaladı biraz. Türkiye'de gerçekleşen küçük büyük farklı alanlarda yarışmalara denk gelmişti. Oldukça ilginç yarışmalara hayranlıkla bakarken Fatih belediyesinin paylaştığı yarışmayı fark etti.
/Fotoğraf makinesi ödüllü fotoğraf çekme yarışması!\
" Yeminle Allah ın sevdiği kuluyum ben Yaa! Önce bu yarışmaya katılır fotoğraf makinası kazanırım sonra da o fotoğraf makinası ile de asıl yarışmaya katılırım, neden olmasın ki?!"
İçinden bir ses ' Çok ütopik düşünüyorsun Selin, gerçeğe dön, gerçeğe dön..' dese de onu dinlememeye kararlıydı ilk defa - belli ki devamı da gelecekti...