O çizgi stüdyoya ilk geldiğim zamanlar bile,çok karizmatik gelirdi bana.bir aralar erkek olduğunu düşünmedim değil.
Sürekli güzel,özlü sözler paylaşır,kimi zaman da çok hüzün içeren kelimeleri vardı dedektifin.
Çok nazik birisiydi,insanlarla arası iyiydi.ama onun da taşıdığı,asla unutamadığı bir acısı vardı...unutamıyordu,artık ne kadar önemliyse,unutamıyordu.ve bu onu hüzüne mi boğuyor yoksa öfkeye mi karar veremiyorum bazen açıkçası. Boğazına kadar unutulmaz bir zihinle dolmuştu sanki onun bedeni. Kalan küçük kısımda da unutamamanın verdiği öfke vardı,bu öfke onun hüznünü körükleyen kül gibiydi.
Benim için kalbi yanan ama dili susan bir ocaktı dedektif. Yanmaktan dibi tutmuştu ocağın.
Bana "Çocuk" derdi,küçük olduğumdan değil,sadece,lakap takmayı seviyor ve bende onu seviyorum.
O çizgi halkının dedektiydi,o benim dedektifimdi.(hala öyle) venonu çizgi halkı asla unutmayacak.
Bu bölüm "UNUTAMAYAN DEDEKTİF " için yazılmıştır ...
Saygılarımla,SENDOSHİ...
