Yine bir zorbalanma, yine okulda şiddet ve yine okul değiştirme. Hayatımın yıllardır bu şekilde ilerlemesi ne kadar da acınası, öyle değil mi? Bir erkek olmama rağmen kendimi koruyamıyorum. Cinsiyet, din, dil, ırk fark etmeksizin etrafımdaki herkes bana karşı garip bir negatif çekim duyuyor. Nedeni yok, beni görünce öldürmek isteyenler bile var ve bu çok korkutucu. Ölüm tehditleri aldığım zamanlar evden hatta doğru düzgün odamdan bile çıkamamıştım. Bir ara part-time işimde çalışırken bir arkadaşım öldürüldü ve bütün oklar bana döndü. Haliyle benden nefret eden akrabalarım da beni suçladılar. Birçok kez polisler ve komiserler tarafından sorguladım. Neyse ki her defasında suçsuz olduğumu kanıtlayabildim. Artık alışmıştım ne de olsa.
Yeni okuluma geçer geçmez herkes arkamdan konuşmaya başlamıştı bile. Alışacağımı umarak sırtımda çantam, kollarımda kitaplarla koridorda yürümeye devam ettim. Sınıfıma girdiğimde tüm gözler üzerime döndü. Derin bir nefes aldım ve tereddütle konuştum. Yine aynı şeyleri yaşamak istemiyordum. "Merhaba, ben yeni öğrenciyim. Boş sıra var mı?"
Öğrenciler bir an birbirlerine baktılar. Ardından içlerinden biraz daha minyon bir erkek neşeyle konuştu. "Benim yanıma oturabilirsin! Pencere tarafında oturmadığım için orası boş!" Dedi heyecanla ve pencere kenarında olan biraz dağınık sırasını işaret etti. Başımı teşekkür edercesine salladım ve çantam ile kitaplarımı yerleştirdim.