merhaba ben Eylül,lise 3 e gidiyorum ve bu gün okulun ilk günü.yeni bir okula başlicam için çok heyecanlıyım yeni arkadaşlar edinmek sosyaleşmek istiyorum.okul için çantamı hazırlarken mutfakatan annemin sesini duydum"kızım hazirmisin"diye seslendi bana bende cevabı hiç geciktirmeden"geliyorum anne"diye yanıtladım annemi.üstüme okul formalarımı gidikten sonra yatağımda duran içine bir kalemlik koyduğum çantamıda alıp mutfağa annemin yanına gittim.mutfağa girdiğimde annem benden daha heyecanlı duruyordu sanki ben değilde kendisi gidicekdi okula.Annem beni mutfağın kapısında görünce"çok şükür geldin,otobüsün 5dk ya gelicek"diye bana yarı kızma yarım şükür dolu bir sesle söylendi.Annem "lütfen"der gözlerle baktım,"anne ben artık çocuk değilim,merak etme ne olur eder otobüsü yakalarım.hem sen git uzan saat daha çok erken"dedim saate bakarak.Annem başını salladı ve parmağının ucuyla masada duran Sandwichi gösterdi"almayı unutma"diye tembihledi beni."unutmam anneciğim"dedim ve annemin yanağına bir öpücük kondurdum,annem içi rahatlamış olucak ki bana son kez bakarak mutfaktan çıkdı,annemin arkasından bakarken dışarıdan okul otobüsüne ait olduğunu sandığım bir korna sesi geldi,masanın üzerindeki Sandwichi alarak kapıdan dışarı çıkdım,hızlı bir şekilde ayakkabılarımı giydikden sonra otobüse doğru koşdum.otobüse bindiğimde içerisi tıklım tıklımdı,ama arka koltuklarda yer bulma umuduyla küçük okul otobüsünde arkalara doğru ilerlemeye başladım,arkalara doğru ilerledikçe ortam daha fazla kalabalıklaşıyıyor ve bu yüzden ilerlemekte zorluk çekiyorum.otobüsün en arkasına zorlukla geldiğimde hiç boş yer görememenin hüsranı yaşarken geri ön koltuklara gidmem üzere adım atdım,adımla beraber bir anda kolumu soğuk bir el tutdu ve beni sağ koltuklara doğru çekdi ben daha ne olduğunu anlayamadan bir koltukda oturuyordum.sağ tarafa doğru beni kendine çeken soğuk elin sahibine bakdım şaşkınlıkla.sarı saçları omzuna kadar değiyor ve bana sıcak,güven verici bir yüzle sırıtıyordu.ben ona şaşkın bakışlar atarken aramızda bir sessizlik oluşdu ve adını bilmediğim kız bu sessizliği sevmemiş olucak ki elini önüme doğru uzatı ve"ben melek"dedi,gerçektende isminin hakkını veriyordu.uzatdığı elini nazike sıkarak"bende E-Eylül...Eylül yılmaz"dedim.
sanki sevincine sevinç katmış gibi"memnun oldum"dedi,ben tam"bende memnun oldum" diyecekdim ki otobüs durdu ve otobüsün içerisindeki öğrenciler su görmüş balık gibi otobüsden çıkmaya başlamışladılar,melek şaşkın bakışlarımı görmüş olcak ki"bunlarhep böyle"diye kulağıma doğru eyilerek seslendi,ona bakıp iç sıcaklatan bir gülümseme attım,önüme döndüğümde otobüs boşalmışdı,otobüs şöföru dikiz aynasından ikimize inmemiz için yalvarır gibi bakıyordu.hiç bekletmeden ikimizde aynıanda çıktık otobüsden,biz çıkar çıkmaz hızlı bir şekilde gittdi otobüs.