Çıkmaz Yol

Dolan gözlerimi kırpışırdım."Asla doğmamalıydın." Kafamdaki ses içimi acıtıyordu. Ellerimi saçlarıma geçirdim. "Varlığına katlanamıyorum." Parmaklarımla saç diplerimi çekmeye başladım. "Sus, sus artık." Annemin görüntüsü gözlerimde canlandı. Arkasında ateş mi yanıyordu? Bağırıyordu, bana nefretle bakıyordu. "Benim yerime sen ölmeliydin!" Artık ağlıyordu. Aman tanrım yanıyordu. "Dur lütfen!". Bir anda omuzlarımı şevkatle kavrayan eller hissettim. "Şş, geçti güzelim." Başımı kaldırıp yüzünü görmemle gevşemem bir oldu. Beni kendine doğru çekti ve sımsıkı sarıldı. Kendimi öyle güvende hissettim ki az önce yaşadıklarım onun varlığıyla tuzla buz olmuş gibi geldi. Yanağım göğsüne yaşlanmışken bir elini kaldırıp saçlarımı okşamaya başladı. Gözlerimi kapadım. Onu sürekli yanımda isteme duygusunun nasıl bu kadar gizli geliştiğini düşündüm. Oysa umrumda değildi. Onun yanında kendimi güvende ve huzurlu hissediyordum. Bu kadarı yeterliydi. Göz kapaklarım iyicene ağırlaşırken dudaklarının arasından "Söz veriyorum Erin. Yaralarını iyileştireceğim ve zaman çıkmaza düşersen sana yolu göstereceğim."