Yeni bir günün izleri baş gösterirken penceremde
Karanlıkta körelmiş gözlerim sızladı.
Bilmezdim ki bu cılız ışıkların insanı böylesine yaktığını.
Ne geç kalmışım ne de erken…
Meğer ben bunca zaman kendime acımışım.
Her düşen bekler ya asla uzanmayacak bir eli.
Ben de kendimi kandırmışım.
Öyle değilmiş ama
Zayıf bir ışık kalbi yakacak kadar güzel olabilirmiş.
Sonsuz görünen vakit kısa, kısacık günler sonsuz olabilirmiş.
Her kim ki küçümserse kendini,
Bilsin ki kırılamayan zincirleri bileklerine dolayan yine kendisidir.
Ve yine bilinmelidir ki o zincirleri kıracak güç ancak kendindedir.