Bugün doğum günüm, bugünün tarihi ise 02.07.2023 tam yirmi yaşına girdim ve her yıl ki gibi bu yıl da hiç kimse hatırlamıyordu. Bu yüzden tek başıma kutlayacaktım, mutsuz değildim çünkü yalnız olmayı seviyordum. Lacivert çantamı sırtıma taktım ve dışarı çıktım. Biraz dolaştıktan sonra bir ses duydum, biri bana sesleniyordu. Tanıdık bir sesti, annemin sesi. Annem benden biraz önce çıkmış olacak ki marketten geliyordu, elinde ki poşetleri işaret ederek almamı söyledi, hemen elinde ki poşetlerden en ağır olanları aldım ve anneme eve kadar eşlik ettim. Annemden izin alarak tekrar dışarı çıktım. Bir yürüyüş yolu vardı, buralarda oturmama rağmen ilk defa görüyordum burayı. Yürüyüş yolunda yürümeye başlamıştım.
Yürüyüş yolunda yürümeye başlayalı fazla bir süre olmamıştı ama burada müzik dinleyerek yürümek mükemmel hissettiriyordu. Burada üç veya dört tur atmıştım. Burada yürüyen insanlardan, önüme ilk gelen teyzeyi durdurdum.
"Pardon Hanımefendi burası kaç kilometre acaba?"
"Burası iki kilometre kızım"
Kadın yaşlı olmasının yanında gayet fit ve sağlıklıydı. Bir o kadar da sevimliydi, bence yaşlı kişiler çok tatlı. Bir dakika ben burada kaç kilometre yürüdüm? Sanırım müziğe kendimi biraz fazla kaptırdım. Ben düşünceler içerisinde boğulurken telefonum titredi, telefonuma baktığımda sanki başka bir isim görecekmiş gibi sevinmiştim ama yine aynı ismi görünce gülüşüm saniyeler içerisinde solmuştu. Zaten beni annemden başka kim arar ki? Telefonda beliren yeşil butonu sağa doğru kaydırmamla annemin sesini duymam bir olmuştu.
"Alo kızım hava karardı hadi neredeysen eve gel hemen" Etrafa baktım ve hava gerçekten de kararmıştı.
"Anne bizim evin aşağısında yeni bir yürüyüş yolu açılmış orada yürüyüş yapıyordum, birazdan evde olurum"
"Tamam kızım seni evde bekliyor olacağım, dikkatli gel"
"Peki anne dikkatli geleceğim seni seviy-"
Telefonu yüzüme kapatmıştı. Sessizce kıkırdadım. Yürüyüş yolundan çıkarak eve doğru ilerledim.
Tam beş dakika sonra evdeydim, ben zile basmadan annem çoktan kapıyı açmış, gelmem için beni içeri doğru çekiştiriyordu, bir anda kendimi evin içinde bulmuştum. Annem en sevdiğim yemeği yapmıştı ama hiç yemek yemek istemiyordum.
"Hoş geldin canım kızım, bak sana en sevdiğin yemeği yaptım hadi gel ye" annem bana gülümseyerek baktı ve yemek masasını işaret etti.
"Hoş buldum anne ama ben aç değilim daha sonra yesem olur mu? Çantamı hazırlayıp yatacağım çok yoruldum"
"Tamam birtanem sen dinlen"
Yüzüme bir öpücük kondurdu ve bana uzun uzun bakıp gülümsedi. Odama doğru yöneldim, çantamı alıp sinirli sinirli hazırlamaya başladım. Okullar neden sabahın köründe başlar ki, başlayacak farklı bir saat mi yok? Karanlıkta gidiyorum ya, artık okula giderken kendimi şafak operasyonuna gidermiş gibi hissediyorum. Çantamı hazırlamam bitmişti ve sonunda uyuya bilecektim. Şu sıkıcı yetişkin hayatından beni sadece iki şey beni koparabiliyordu. İlk olarak uyumak, ikinci olarak da kitap okumak. Gece kan ter içinde uyandım 5:48'i gösteriyordu.