Damla' nın malum sorusu ikimizin de kitlenmesine ve titremesine neden oldu.
"Ne oluyor burada?!"
"Yok bir şey kardeşim." diyebilmiştim yalnızca. Bunu yutmasını bile düşünmeden.
Elimden tuttu ve beni Dilek' ten uzaklaştırdı.
Dilek gözleri dolu halde bana bakmakla yetini bir süre.
Damla beni dışarı çıkardı ve telefonumu elimden çekerek aldı. Şifremi sordu ben de 2006 olduğunu söyledim.
Dilek' in doğum yılı olduğunu biliyordu bu yüzden daha çok sinirlendi ve telefonu açıp şifreye kendi doğduğu yıl olan 2009 yaptı.
Sesimi dahi çıkaramadım çünkü eğer gördüklerini babama anlatırsa ben yakarak öldürülürdüm.
Babamın homofobik olması canımı yakıyor.
Eve döndüğümüzde ağzından bir kelime bile çıkmadı. Bu davranışları beni korkutuyor üstüne bir de kaşındırıyordu.
Ertesi gün, Damla evde yoktu. Anne ve babam işlerine gittiklerinde ben de asıl işlerime döndüm. Bir maket bıçağı aldım ve bacaklarımı, boynumun kenarlarını ve bileklerimi kestim. Yani en çok kaşıdığım yerlerimi.
Canımın yanması umurumda bile değildi yalnızca ağlamak ve yaşananların yalnızca bir rüya aleminden ibaret olduğunu düşünüyordum. Ama bu canımı ruhsal anlamda daha çok yakıyordu.
Yalnızca ağlıyor ve kendimi kesiyordum.
Bir süre sonra gözüm hiçbir şey görmez oldu. Gözyaşlarım tükenmişti. Yalnızca salonda halının üzerindeki kan lekelerine bakıyordum.
Sonrasında elimdeki maket bıçağını fark etmeden fazla derine batırdım.
Annemlerin iş çıkış saati olduğu için çok geçmeden eve gelmişlerdi. Tabii benim baygın ve kanlar içerisindeki manzaramı görmeyi beklemiyordardi.
Ambulansı çağırdılar ve hastaneye götürüldüm.
Çok acil olmasa da bir damarımı patlatmış olduğum için 1 hafta hastanede tedavi almam gerektiği söylendi. Annemlerin içi rahattı. Bana bakacak ve bana sahip çıkacak oldukları için.
Ama ben hiç rahat değildim. İçimdeki siniri ve mutsuzluğu üzerimden atamamış ve çaresiz şekilde uzanıyor ve yalnızca tavana bakıyordum.
1 saate yakın zaman geçtikten sonra boynumdaki yaralar sarıldı.
Annemler gitmişti.
Akşam vakitlerinde yakın ben tam uykuya dalacak iken annemin araması ile gözlerimi araladım.
"Damla' ya hastanede olduğunu söyledim ama seni görmek istemiyormuş" dedi, "Aranızda bir problem mi çıktı."
"Hayır anne bir problem yok. Yorgundur, boş ver." dedim. Ağlamamaya çalışarak.
Telefonumu komodine fırlattım ve komodinin üzerinde bir çakmak olduğunu gördüm.
Hızla elime çakmağı aldım ve kollarımı yakmaya başladım.
Canımın yanmasından zevk alarak kahkaha atıyordum. Ve bir hemşire sesleri duyup geldi. Benim kendimi yakmaktan olduğumu gördüğünde hiç düşünmeden bana engel olmaya çalıştı ve zorla elimden çakmağı aldı.
Çakmağı elimden aldıktan sonra ilk işi annemi aramak oldu.
10 dakikaya yakın vakit geçtikten sonra annem de telaşlı bir şekilde beni aradı.
"Ne yaptın, bütün hastane birbirine girmiş?!" dedi, "Ben hiçbir şey yapmadım!!!" iyim yüzüne kapattım.
Hemşire hanım uyumam gerektiğini söyledi. Bu sefer ona karşı gelmedim ve uyumaya çalıştım.
Uzun bir süre sonra uyumayı başardım ki beni uykumdan sıçrayarak uyandıran bir rüya gördüm.
Rüyamda; Damla anne ve babama geçen gün gördüğü şeyi anlatmıştı ve annem sanki kadınlardan kendi de hoşlanmıyormuş gibisine beni evden övüyordu ve kafası yarı gidik teyzemin yanına resmen sürgün ediliyordum.
Neyseki rüyamdan kendimi zorla uyandırmıştım.
*aklıma daha bir şey gelmiyor, yeni bölümu burada kesiyorum. Diğer bölüm çok geçmeden gelir*