Bölüm 3

Bu nasıl bir hayat diye hayatımi sorgularken bir anda yeni bir güne uyandığımı fark ettim ik abim annem ve babam var bir sürü ödevim var , ekonomik çok kötü, aile baskısı altında yaşamaktan yaşayan bir ölü oldüğuma karar verdim. Eskiden hayatım çok daha güzel olsa da şimdi berbat bir hal almış durumda, Fadime en azından biraz olsun mutlu hissetmek istedim sosyal medyada adı YouTube olan bir uygulamada takılırken çok fazla zaman geçirdiğimi fark ettim ve mutlu olduğumu hissettim her gün hayatım böyle devam ederken bir gün annemin buna dur demesiyle hayatım berbat bir hal almaya yine devam ediyordu. Bir gün annemi öğretmenim aradı ve şu cümleleri kurdu"artık böyle gitmeyeceğini ve sınıfından atacağını "söyledi buna nasıl dayanabilirim bilmiyorum fakat hayatım bir şekilde geçirmek zorundaydım diğer öğrencilerden bir farkım yoktu okul çok zordu benim için hayatım resmen yeniden başlıyormuş gibiydi ailemle aram kötüydü bir sürü ödevim vardı sorumluluklar derken hayatım yeniden başladı yeni bir yere taşındık şehir değiştirmedik tabii ki arkadaşlarımdan uzaklaştım hatta en sevdiğim arkadaşlarımla aynı okula gidemedim bile düşünebiliyor musun saçmalık benim için en azından küçük bir anime hayranıydım büyük bir de nurdi hayranıydım mutlu olmak için her zaman sosyal medyada onun paylaştığı paylaşımları izler her zaman ona gülerdim bir gün gerçeğe uyanmam gerekirdi hayat o kadar da zor değildi benim için sadece evde yaşadıklarım ve okulda yaşadıklarım haricinde sınavlarım kötü olabilir deneme sınavlarım kötü olabilir bu benim ilave çok kötü bir öğrenci olacağım hatta hiçbir şekilde meslek alamayacağım anlamına gelmez fakat bunu aileme ve okuldaki öğretmenlerime anlatamıyorum arkadaşlarım sanki bana arkadaşlarım da değil oradaki küçük insanlar benimle dalga geçiyormuş gibi geliyor dışlandığımı hissetmeye başladığımda bunun çok saçma olduğunu ve sadece bir iki arkadaş seçmem gerektiğini onların da çok sağlam olması gerektiğini düşünmeye başladım Evren sanki beni öldürmeye çalışıyor intihar etmeyi düşünmedim değil fakat bunun uygun bir çözüm olmadığını cehennemde çatır çatır yanacağını hissettim ve bu doğru zaten zorlukları ile yüzleşmek zorundaydım bunu yapamazdım çok güçsüzdüm fakat benim kadar inatçı ve bunu dik bir insan tanımıyorum bazen abim söyler senin burnun dik olduğu için her zaman seninle dalga geçerler diye fakat kim demiş benimle dalga geçen insanları tek tek yaptıklarını bulduracaktım onlara şimdiki konumuz bu değil ne ki konumuz neydi konu neydi bunları sorgulamak için çok geçti hayatta bu tarz şeyler yaşamanın anlamsız olduğunu hayatın gereksiz zor olduğunu ve intihar etmenin uygun bir çözüm olmadığını hatırlayınca bulamayıp kenara sıkışmış hissettim hala da hissediyorum böyle hayat olmaz olsun ergenliğe mi giriyorum acaba diye düşündüm fakat erken olduğunu düşündüm veya geç çaresiz kalmıştım yaşını çok büyük bir önemi yoktu fakat duyguların çok büyük bir önemi vardı paramız kalmıştım ailem vardı fakat benim yaşadıklarımı görmüyorlardı ne zaman görürler derken artık kendi başma çözüm bulmam gerektiğini öğrendim sıkıştıkça kendimle cebelleştim kendimi çok şişko çirkin ayı gibi bir insan hissettim gerçekten bu muydu gerçekten bu muyduk kimse için hiçbir şey yapmıyor herkes kendi karı içindi deniyordu ama benim didinecek bir işim yoktu param yoktu amacım yoktu amaçsız biriydim neden dünyaya gelmiştim işte bunlar benim psikolojimi bozmaya devam ederken yaşadıklarım da üstüme gelip intihar etme çözümünün daha mantıklı geldiğini düşünmeye başlamamın nedeni oldu fakat sen öyle düşünme diye ben uğraşıp senin için bir kitap yazmaya başladım bu da bizim bir sırrimiz olsun... Ciddiydi bunları yaşıyordum yaşamak mı ölmek mi bilmiyordum fakat öğrenmek de istemiyorum arkadaşlarından bir haber var mı diye sorarsan onlar da benimle aynı düşünceleri düşünüyor hayatı sorguluyor ve benimle yaptıklarımın aynısını yapıyorlardı bu yüzden en yakın arkadaşlarımdı birkaç daha fazlaydı daha doğrusu 5-6 tane falan gittiğim okulda rezalet bir okuldu bu arada bu hikaye Bir "aşk hikayesi değildir'' bilgin olsun hoşlandığın biri var mı diye sorabilirsin evet vardı da Allah kahretsin onu benden nefret ediyor bana dört göz ayı mal gibi şeyler söylüyordu tabii ki onun sınıfında kalmak istemediğim ve onun sınıfından çıktım farklı bir sınıfa geçtim o kıçı b**** velet bana malmışım gibi muamele uyguluyordu işte umurumda değildi siz kendimi keşfetmemiştim içimde saklı olan sırlarımı kimseyle paylaşamazdım en yakın arkadaşıma bile çünkü güveni kırılmış bir insanım cidden mi cidden mi bunları yaşıyorum demekten bıkmıştım artık her seferinde abim bir şey yapardı anneme söylerim ertesi gün özel yerim abim bir şey yapar anneme söylerim ertesi gün azar yerim yaşadım başka hiçbir şey yoktu öğretmenim ödev veriyor onu yap bunu yap ben üstüme her şeyi yıkılırdı neyse devamı istenirse yazabilirim ☠️