Açelya dehşete düşmüştü. Derhal burnundan götürdüğü çiçeklere kilitlendi gözleri.
-" İlk tuvaldeki kadın sevgilimdi,onun resmini burada tuvale geçirdim. Sonra burası bir bahçe oldu ve ben ise ressam. Senin gibi kadınlar geldi. Hepiniz ona benziyorsunuz. Yüzünüz,sesiniz ve ölümünüz." diye devam etti ressam.
Sonra kolundaki saate baktı.
-" Hâlâ da o tuvallerde yer almak istiyorsun değil mi? " Açelya'ya bakıyordu seri katilin o delirmiş gözleri. Göz bebekleri küçüldü adamın. Açelya, gözlerini iris çiçeklerinden ayıramıyordu. Bu güzel çiçekler, ölümüne yardımcı olmuşlardı. Sonra ressam korkunç bir ses tonu ile fısıldadı:
"- Çünkü artık istemesen bile ölü bedenin tüm güzelliği ile sanatımın bir parçası olacak." ve iris çiçekleri, 'sanat'ın etrafında dönen kargalar eşliğinde kızıla boyandı...
Ressam,son eserini sergilediğinde özgürlüğünün de sonu gelmişti. Deli ressam hapishanede çürürken,tüm o tuvallere sıkışmış çiçek koklayan ruhlar özgürlüğüne kavuşarak ressamın başında dönüp durdular. Belki de ressamın delirdiğini en çok o an düşündü insanlar? Kim bilir...
