Not:bu bir lezbiyen kitaptır
I. Bölüm — Aynı Şehirde İki YabancıAfra, Azra’dan nefret ettiğini söylerdi.Ama bu nefret, bağıran bir şey değildi. Daha çok sessizdi. İçe çöken, insanın omzuna ağırlık yapan cinsten.Azra ise Afra’yı görmezden gelmeyi seçmişti.Ona göre görmezden gelmek, nefret etmekten daha güvenliydi.Çünkü nefret hâlâ bir bağdı.Aynı şehirde, aynı çevrede, aynı davetlerde bulunmaları bir tesadüf değildi.İkisi de bunu biliyordu.Ama kimse yüksek sesle söylemiyordu.Afra her defasında Azra’nın sesini uzaktan tanırdı.Gülüşü, bir anlığına onu eski bir zamana fırlatırdı.Sonra yüzü sertleşirdi.Kendini toparlardı.“Geçti,” derdi içinden.Ama bazı şeyler geçmez. Sadece şekil değiştirir.II. Bölüm — İlk ÇatlakHer şey, istemedikleri bir ortak iş yüzünden başladı.Aynı masaya oturmak zorunda kaldıkları gün, odadaki hava değişti.Azra sakin görünüyordu.Ama Afra, onun parmaklarının masanın altında nasıl gerildiğini fark etti.Bu detay, canını sıktı.“Profesyonel olalım,” dedi Azra.Sesinde ne suçlama vardı ne de özür.Afra güldü. Kısa, soğuk bir gülüş.“Zaten başka bir beklentim yoktu.”İlk cümle buydu.Ve her ikisi de, bu cümlenin aslında “Beni hâlâ yaraladın” anlamına geldiğini biliyordu.III. Bölüm — Geçmiş Denen HayaletGeçmiş, konuşulmadığında daha da büyür.Afra bunu biliyordu ama yine de susmayı seçmişti.Bir zamanlar Azra onun en güvendiği kişiydi.Geceleri birlikte yürüdükleri sokaklar vardı.Kimseye söylemedikleri hayaller.Sonra bir gün, Azra gitmişti.Açıklama yoktu.Veda yoktu.Afra o günden sonra kimseye aynı şekilde yaklaşmadı.Azra ise gitmenin bir kaçış olmadığını, bazen bir mecburiyet olduğunu biliyordu.Ama bunu Afra’ya anlatacak cesareti yoktu.Çünkü bazı gerçekler, çok geç söylendiğinde affedilmez olur.IV. Bölüm — ÇatışmaBir akşam, tartışma patladı.Küçük bir konu yüzünden.Ama ikisi de bunun küçük olmadığını biliyordu.“Sen hep böyleydin,” dedi Afra.“Bir şey zorlaşınca ortadan kaybolurdun.”Azra’nın yüzü değişti.İlk kez savunmaya geçti.“Bilmiyorsun,” dedi.“Bildiğini sanıyorsun ama bilmiyorsun.”Afra’nın sesi titredi.“Bana anlatmadın ki.”Sessizlik çöktü.Bu sessizlik, yılların birikimiydi.V. Bölüm — YakınlıkHer şeye rağmen, birlikte çalışmaya devam ettiler.Ve bu zorunlu yakınlık, duvarları çatlatmaya başladı.Afra, Azra’nın geceleri yalnız kaldığında nasıl sessizleştiğini gördü.Azra, Afra’nın güçlü duruşunun arkasındaki yorgunluğu fark etti.Bir gece geç saatlere kadar kaldılar.Şehir sessizdi.Ofisin ışıkları loştu.Azra, Afra’ya çay uzattı.Parmakları birbirine değdi.İkisi de geri çekilmedi.Bu bir itiraf değildi.Ama bir kabul gibiydi.VI. Bölüm — Gerçeğin Ağırlığı“Gitmem gerekiyordu,” dedi Azra bir gece.“Kalmak, seni daha çok incitecekti.”Afra cevap vermedi.Çünkü kalmak da gitmek kadar acımasız olabiliyordu.“Beni koruduğunu mu sandın?” dedi sonunda.“Beni yalnız bıraktın.”Azra’nın gözleri doldu.“Her gün seni düşündüm.”Bu cümle, Afra’nın kalbine çarptı.Çünkü bazı sözler, çok geç söylense bile hâlâ güçlüdür.VII. Bölüm — Düşmandan AşığaAşk, büyük anlarda değil, küçük kararlarda doğdu.Afra’nın gitmemeyi seçtiği bir akşamda.Azra’nın kaçmamayı başardığı bir anda.Düşmanlık, yerini yavaş yavaş bir şefkate bıraktı.Kırılgan, temkinli ama gerçek.Birbirlerini affetmediler hemen.Ama anlamayı seçtiler.Ve bazen, bu yeterlidir.VIII. Bölüm — BaşlangıçAzra bir gün Afra’ya baktı ve şöyle dedi:“Yeniden denemek istiyorum. Ama bu sefer kaçmadan.”Afra nefes aldı.Uzun, derin bir nefes.“Ben de,” dedi.“Bu sefer kendimi saklamadan.”Bu bir mutlu son değildi.Ama gerçek bir başlangıçtı.IX. Bölüm — Kapı KapandığındaGece, Afra’nın evine sessizce çökmüştü.Şehrin sesi uzaktan geliyordu; boğuk, önemsiz.Azra kapının önünde durduğunda, ikisi de bunun tesadüf olmadığını biliyordu.“İçeri gelmek ister misin?”Afra’nın sesi sakindi ama kalbi değildi.Azra başını salladı.Ceketini çıkardı.Ayakkabılar kapının yanında kaldı.Kapı kapandığında, aralarındaki son kaçış yolu da kapanmış oldu.Salon loştu.Işıklar yarıktı.Sessizlik, rahatsız edici değil; davetkârdı.Bir süre ayakta durdular.Kim önce konuşacak diye değil…Kim önce yaklaşacak diye.X. Bölüm — MesafeAzra, Afra’ya baktı.Bu bakışta düşmanlık yoktu artık.Ama korku vardı.“Eğer şimdi durmamı istersen—” dedi.Afra sözünü kesti.“İstemiyorum.”Bu tek kelime, ikisini de yerinden oynattı.Aralarındaki mesafe kapandı.Hızlı değil.Aceleyle hiç değil.Afra, Azra’nın nefesini hissetti.Azra, Afra’nın omuzlarının ilk kez gevşediğini fark etti.Alınlar birbirine değdi.Bu bir öpücük değildi.Ama ondan daha yoğundu.XI. Bölüm — Dokunuşİlk dokunuş, neredeyse kazara oldu.Ama ikisi de bunun yalan olduğunu biliyordu.Afra’nın eli, Azra’nın bileğine değdi.Azra geri çekilmedi.Sonra bir el, bir omuz…Bir adım daha.Öpüşmeleri yavaştı.Keşfeder gibiydi.Sanki ikisi de “buradayım” demek istiyordu ama kelimelere güvenmiyordu.Geçmiş, o an susmuştu.İlk kez.XII. Bölüm — Yatak OdasıYatak odasına nasıl geçtiklerini ikisi de sonra hatırlayamadı.Sanki oda onları çağırmıştı.Işık tamamen kapalı değildi.Perdeden süzülen şehir ışığı yeterliydi.Afra yatağın kenarına oturduğunda, Azra karşısına geçti.Bir an durdular.“Bu… her şeyi çözmez,” dedi Azra.Afra başını kaldırdı.“Biliyorum.”Ama çözmek için değil…hissetmek için buradaydılar.Yan yana uzandılar.Ten teması vardı ama acele yoktu.Azra’nın başı Afra’nın omzuna yaslandı.Afra’nın eli, Azra’nın saçlarında kaldı.Bu yakınlık, düşmanlıktan daha tehlikeliydi.Çünkü artık geri dönüş zorlaşmıştı.XIII. Bölüm — SonrasıSabah ışığı yavaşça odaya dolduğunda, ikisi de uyanıktı.Uyumamışlardı.Ama kaçmamışlardı da.Azra sessizce konuştu:“Gitmeyeceğim.”Afra cevap vermedi hemen.Sonra elini uzattı.“Bu sefer… birlikte öğrenelim.”Yirmi yıl sonra Afra ve Azra hâlâ aynı evdeydi.Sabah kahvesini birlikte yapıyor, sessizlikleri paylaşabiliyorlardı.Bir zamanlar düşman oldukları hikâyeyi artık gülerek anlatıyorlardı.Çünkü bazı aşklar geç başlar…Ama uzun sürer.
........
Bu kadar yorum yap Ay ben de bu işi kolay bilirdim lan bu hikaye yazıyorum ve ben full yönlendiriyorum bu kadar kısa olduğu devamını yaz Bak şunu eklersen güzel olur ya biz birlikte yazmayacağız sen yazacaksın chat gbt