Şu hayatıma kadar şansızlık beni buldu nerden geliyordu bu bir şekilde beni buluyordu hayat bana ders mi vermeye çalışıyor yoksa bunların hepsi tesadüfmü?
Bir an büyük bir şok geçirmiştim kulaklarıma inanamıyordum şuan na kadar alıcağım en kötü haberdi anlamamış şekilde korkar şekilde
J:n n ne saçlamala bu bir eşek şaksı falanmı?
Gözeleri dolarak bana bakıyordu
J:hayır hayır ne şakası! Sence bu anlatıklarım şakaya benziyormu!
Elimden tutup aşağa indirdi okulun önünde babamın arabası bekliyordu hemen arabaya girdik babama baktığımda yüzünde soğuk bir yüz ifadesi vardı sanki kurtulalımda bitsin gibiydi arabayı sürmeye başladı jisung ve ikimiz çağresizce ağlıyorduk arabamız hastenin önünde durdu hemen araban inip hastaneye daldık annemin durumu nasıl annem ölecekmi bunları düşünjmürken içerden bir hemşire ve geldi hemen ayaklandım jisung hemen konuşmaya çalıştı korkarak
J:annem nerde o iyimi ?
H:şuanlık la iyi ama zorlu bir amilayattan geçecek
J: amilayatmı ölebilirmi peki
Hemşire bir süre durdu
H:doktarlarımız bu işin üstesinden gelicek merak etmeyin şimdi isterseniz görüşebilirsiniz
Odanın kapısını açtık annem yatakta yatıyordu bir her yeri kırkılar içerindeydi
J:anne hayattasın! Seni çok merak ettik
Cevap vermeden bize bakıyordu jisung korkarak
J:a an anne? Bizi duyormusun?
Kafasını hafif salladı bir yandan elini sımsıkı tutuyordum bana şuana kadar yaptığı kötülüğe rağmen ben onu seviyordum gözlerinin içine Bakarak
J:anne hayatta olucam mı
Kafasını yine zorla öne salladı aradan beş dakika geçti doktorlar içeri girip annemi amilayata ta aldılar sabırsızla herkes annemi bekliyorduk jisung a baktığımda yüzümdeki tedirginliği okuyabiliyordum gerçek annesi bile olmasa onu çok seviyordu babam ise soğuk kanlılığa duvarı izliyordu anlamıyorum karın ölecek sen ise bir şey yapma kendi kendime acaba acıyı içindemi yaşıyor sanmıyorum aradan 1 saat geçti annem hala nasıl nasıldı sabırla bekliyordum beklerken amilayathanenin kapıları açıldı hepimiz kalktık ve doktarların yanına geldik jisung korkuyla
J:annem annnem nerde!ona naptınız!
Doktor başını aşağa eydi aradan zaman geçtikten sonra üzüntüyle
D:başınız sağolsun
Gözlerim fal taşı gibi açıldı o an o an kulaklarım doğru duysan bile emin değildim teretüt ve korkuyla
J:ne ne ne nasıl? Hayır yanlış duydum bana yalan atmayın
D:amilyat zorluydu tekraradan başınız sağ olsun
Jisung bağrarak
J:ne sizi becerikler! Bi amilayatı becerimiyorsun!
Ellerini yüzyüle kapatıp ağlamaya başladı babamın gözleri bile dolmamıştı jisung babama sarıldı ona ne kadar güveniyordu ben ise yanlarında arkama dönmüş ağlıyordum babam ikimizide çağrırak arabaya binmemizi söyledi mecburen bindik jisung un yüzünü okuyabiliyordum kabullenimiyordu bunu bir şaka olduğunu inanıyrdu fakat değili eve geldik kapıyı araladım eve bayadır girmiyordum daha sonra babamın dedikleri aklıma geldi eve gidip annemi okula çağrırmasını söylemişti ona bunu söylesem asla kaldıramazdı çoka cı bir durum için içindeydik odaadımıza çekildik yasıtğı kafama geçirip ağlamaya başladım saatlerce kafamı kaldırdım hava karar mıştı telefonumu almıştım 11 cevapsız arama vardı 6 changbin iydi 5 ise Mia nındı hiç aramaya isteğim yoktu sadece anneme sarılamk istiyordum biliyorum ki bana çok fazla ihanet etti ama ben onu hala seviyordum geçmişte onu sevmişti sırf bir dönem hatta çoğu zaman bana böyle davransam bile o benim annem idi ona asla saygısızlık yapmam fakat annemin bana yaptığı saygısızlık sayısı çok fazlaydı jisung odasında ağlama seslerleri geliyordu aralıksızsız belki aralarına girdim ikisi çok iyi anlaşıoyrlardı jisung eve geldiğinden beri bana ciddi bir ayrımsızlık yapıldı onun için daha büyük bir acıydı telefonu alıp changbin aradım beni çok merak etmiştir kesin telefonu açtı yorgun bir sesle
J:alo?
C:jiyoo? Sonunda telfonlarıma cevap verdim kaç kere seni aradım neden cevap vermiyorsun
Telefona cevap vermeden ağlamya başladım
C:jiyoo sen iyimisin? Hemen yanına geliyorum nerdesin
J:hayır hayır gelmene gerek yok
C:saçlamama seni bu halde bırakamam sana bir şeymi yaptılar hemen çekip gittin
J:ben...
C:evet??
J:annemi kaybettim
C:ne hemen nerdesin çabuk söyle
J:kendi evindeyim gelmeyi sakın düşünme
C:sevgilimi böyle bırakacığımı düşüyorsun hemen geliyorum
Telefonu kapattı yüzümde ufak bir gülkmseme oldu hayatta beni önemseyen tek insan changbin aradan zaman geçti ve zil çakdı kapıya yöneldim kapıya yöndlmemle babamda geliyordu
B:kim geliyorbu saatte
J:arakadaşım geliyro üvey baba
B:üvey baba sen bu eve ayit değiksin artık biliyorsun dimi
Cevap vermeden kapının deliğinden baktım changbin idi kapıda hala bekliyordu
B:ben bakıyım birde şu arkadaşa
Kapının önüne geçtim
J:hayır asla!
Beni önden çekip kapıyı açtı
C: jiyoo?
Babamın arkasından changbin gözlermi açmış bakıyordum
B:bu mu arkadaşın arkadaşmı diyiyim yoksa erkek arkadaşmı
J:hayır baba o benim-
B:kes! Birde utanmadan sevgili yapmış sana kahpelerle takılma demedinmi!
C:ödevin için gelmişitim ama çok yanlış anladınız
Babam changbin şaşırmış şekilde baktı
B:ödevmi? ... Siz odaya geçin yapın ödevinizi o zaman
Changbin üvey babama omuz attı ve odama yöneldi odaya girdi
C:buna nasıl baba diyorsun o tam bir piskopat!
J:ahh changbin lütfen onun hakkında konuşma adını bile duymak istiyorum
C:kapıda konuştuklarıızı duydum o dam san bunu nasıl yapabilir!
J:boşver sen şimdi bunu kafayı takma
Derin bir ah çektik
C:annesiz olmak zordur fakat o kişi anne demeyi hak ediyormu bilmiyorum
J:bana ne kadar kötü davransada ben onu seviyorum
C:bir gün ayrılırsak beni de hala sevicekmisim
J:evet seni her daima sevicem artık seni asla bırakamam
C:seni seviyorum seni jiyoo hayatımda hördüğüm en mükemmel kızlardan birsin her daima insanları önemsiyorsun sensiz nasıl bir şey yaparım bilmiyorum
Bana sımsıkı sarıldı bir yandan odananın yanından gelen ağlama sesleri changbin
C:oda bunu kaldıramıyor
J:onu gerçek annesi olarak gördü anem ona hep fazlasıyla değer verdi beni hep arka plana attı
Aradan zaman geçri changbin elimden geldiğince bana teselli verdi bana çok iyi gelmişti changbin evden ayrıldı ben ise boşluğa düşmüştüm onsuz hiç bir şey yapasım gelmiyordu gece oldu beni ise hala uykum yoktu odamdan çıktım aylar sonra evde olmakta biraz garip geliyordu mutfağa gelip istediğin her şeyi yapabilmek alışkın değildim kendime biraz yemek hazırlacaktım fakat jisung un ağlama sesleri beni rahatsız ediyordu geldiğginden beri ağlıyordu kapısına geldim kapıya yaslandığını hissedebiliyordum aşağa çömelmiş ağlıyordu bazen ise bir kaç bir şey duyuyordum fakat tam net gelmiyordu
J:.... Artık.......dayanamıyorum.
Hala söyleniyordu fakat tam duyamıyordu
J:...yanımda........olaman .......
Pek anlamıyordum kapıya yaslandım yere çömeldim sanki sırtalsrımıza birbirimize dayamış gibiydi ona döküyor gibi hissediyordum fakat dokunmuyordum jisung gerçekten özlemişti içimdeki yara gün geçcikçd büyüyordu fakat çağresizce ağlamaktan başka bir şey yapamıoyrdum
Sabah jisung un kapısına yaslanmış uyurdum jisung bir an kapıyı açtı ve yere yığıldım
J:burda ne işin var aptal!
J:ben...
J:seni salak her saçma şeyin altından sen çıkıyon
Kafama bir tekme attı
J:git kahvaltıyı hazırla şimdi
Hiç bir şey demeden odama çekildim daha sonra jisung odamın kapısını açıp kafama bir taneyastık attı
J:hadisene uşuk! Seni bekleyemem
Mecburen yatağımdan kalktım kahvaltıya hazırlamaya geçtim tek bildiğim omlet tarifi idi omlet leri yapıp masajya koydum kendiminkini alıp odaya geçektim kapının önündeyken
B:bu günlük bu masada ye
J:sizinle aynı masa? Asla ama asla
B:jisung şunu masaya çağır ben uğraşamam
J:babam senle özel bir şey konuşcak jiyoo seni yiyecek halı yokya
Masaya oturdum acaba bana ne diyeceklerdi çok merak ediyordum
B:jiyoo ben bir karar aldım ve seni okuldan aldırmaya karar verdim
J:ne! Siz saçlamalıyorsunuz ben okulu seviyorum
B:kes sesini öksüz! Dediğim olacak srtık her gün evde çalışırsın
J:hayır asla ama asla!
Sofradan kalktım artık benim için hayat zehir idi babam ne isterse onu yapar elime telefonu aldım ve durak Mia yı aradım onu bizim eve çağrdım olaylardan az çok haberi varmış eve geldi
M:sonunda geldim çok uzak eviniz
J:boş ver sen şimdi onu sana anlataclarım var
M:dedidoku ya asla hayır demem
Odama geçtik
M:evine bayadır gelmiyordum
J:bende ev demek te o kadar doğru değil
M: haklısın
J:bu sabah babam duyduğum en komötü haberlerden birisini aldım
M:anlıyorum annesizlik kötüdür
J:hayır,babam beni okuldan alacakmış
M:ne! Bu saçmalık neden aldırsınki?
J:evdeki işleri yapmam gerekiyorumuş ama ben kabul etmedim
M: hayır hayır seninle her gün okulda görüsüoyruz
Biraz daha da konuştuktan sonra Mia evinizden ayrıldı aradan bir kaç gün geçti cenaze yapıldı çok kötü günler yaşıyordum babamla arabada beni okulda aldıracaklardı fakat bir ihtimal vardı babam okulun müdürüydü belki beni okuldan aldıramaya bilirdi okula girip müdürün odasına geldik üvey babam gerçek babamı görünce gözleri faltaşı gibi açıldı
Bir gün geç attım umarım kusur bulmassınız 3 gün sonra yeni bölüm atarım