Hissediyorum
Korktuğumu hissediyorum
Delirmiş halimi rüyalarımda gördükçe korktuğumu hissediyorum.
Ne için delirdiğimi bilmiyorum rüyamın anlamını da bilmiyorum ama tahminen babam yüzünden yada yalnız kaldığım için delirmişimdir.
Bir gün delirmekten çok korkuyorum, yalnız kalmaktan çok korkuyorum ama kalabalıktan da korkuyorum insanların sesimi duymasından biri ile ne konuştuğumu bilmesinden çok korkuyorum bu yüzden kalabalık ve dar alanlara giremiyorum. Yüzümün nasıl gözüktüğünü düşünmeden konuşamıyorum gülemiyorum. Eleştirilmekten değil yargılanmaktan korkuyorum.
Hissediyorum
Acı çektiğimi hissediyorum
Acı nedir? diye sorsan kesinlikle fiziksel değildir derdim çünkü ben annem bana baktıkça acı çektiğimi hissediyorum ama şunun da biliyorum o da bana baktıkça acı çekiyor.
Bana baktıkça sürekli ona saldıran sopayla döven adamı görüyor ama şunu da biliyorum ben öyle biri değilim yada öyle biriyim ama öyle şeyler yapmıyorum.
Ben büyük abim benim hakkımda konuştukça acı çektiğimi hissediyorum farkındayım hayatta çok önemli şeyler başarmadım ama annemi bu hale ben getirmedim bununda farkındayım. Beni suçlamaları benim acı çekmeme yetiyor bence hayatlarında suçlamaları gereken bir insan olsun diye beni yapmışlar.
Bir tek küçük abimin bana zarar vermeyeceğini düşünüyorum bana acı vermeyen tek kişi sanırım o.
Acı çekiyorum okulda her gün acı çekiyorum bir insan sevilmeyebilir herkes herkesi sevmeyebilir ama ben o nefreti hak edecek bir şey yapmadım sadece inanmıyorum Allah'a ve dinlere ama biliyorum kuranı okuyorum onlardan çok araştırıyorum daha çok biliyorum.
Sevilmeme nedenimi de biliyorum çünkü onlar doğduklarından beri ailelerinde benim gibilere küfür edildiğini duyarak yetiştiler. Sorgulama nedir bilmiyor, araştırmak nedir bilmiyorlar.
Babamla konuştukça acı çekiyorum. Ondan nefret ediyorum fakat ona benzediğimi söyleyen sesler duyuyorum sürekli zihnimin içindeler kendimden nefret etmiyorum çünkü iki insanın kişiliği çok benzese de yaptıkları benzemeyebilir ben babamın yaptıkları gibi şeyler yapmıyorum.
Peki bunların bilincinde olamama rağmen onunla konuşmak bana niye acı veriyor?
Sanırım bunun cevabını bende bilmiyorum yada bilip itiraf etmek istemiyorum.
Hissediyorum
Mutlu olduğumu hissediyorum
İnsanlar bana dertlerini anlattıklarında bana özellerini açacak kadar güvendiklerinde mutlu hissediyorum.
Farkında değilsinizdir belki ama bu kutsal bir şey birinin size bu kadar güvenebilmesi kutsal bir şey.
İnsanlara destek olabildiğimde mutlu hissediyorum çünkü en azından onların hayatında bir yeri düzeltiyorum yarım ediyorum. Ben evin en küçük çocuğu ve tek kızıyım ama abla olmak için yaratılmışım gibi geliyor.
Herkes abla diyor bir derdi varsa anlatıyor güveniyorlar yada büyüyünce ben olmak istiyorlar. Kendi ailem hariç herkesin ailesiyim herkes beni öyle görüyor ve bu bana çok iyi geliyor.