Bölüm 14

kolaysa sen kekeleme-neDuymaması normaldi çünkü ben bile duymamıştım, hala uzaklaşmamıştı ve göz gözeydik, yeterince uzamıştı, onu seviyordum, artık bir şeylerin olma vakti gelmişti, geri çekiliyordu'ki iki kolumu boynuna sardım, ona sarılmıştım ve pişmanlık duymuyordum, ondan da bir tepki beklemiyordum ama itmesini hiç beklemiyordum, itmesi ile neye uğradığımı şaşırdım.-ne yaptığını sanıyorsun sen, sarılmak neyin nesi.+B-ben sadece şe-sey -kes saçmalamıyı bir daha sakın böyle bir şey yapma+Seni seviyorum.-böyle bir saçmalık yok, sakın diyim aklından bile geçirme.Olumlu anlamda kafamı saladıktan sonra koşarak odama çıktım, ellerim titriyordu ve midem bunalıyordu, yere çökerek sayıkladim.+Ben yanlış bir şey yapmadım.Vücudum titriyordu ve engel olamıyordum, bir yere odaklandım ve sakinleşmeye calıştım, neden aptalca bir şey yaptım ki, ona neden sarıldım ki, aptal biraz ilgi gördün diye ne bu samimiyet, oda ağzıma ağzıma girmeseydi, kalbim çok hızlı atıyordu, beklemediğim birşeyle karşılaşmıştım, yatağıma gitmek için ayaklanmaya çalıştım ama nafile, bacaklarım tutmuyordu, sinir sistemimi bozmuştu, kapımı kikledikten sonra olduğum yere uzandım, göz yaşlarım firar ederken sesizce uykuya dalmıştım....Mide bulantısı ile gözlerimi açtım, midem ağzımdaydı sanki tuvalete gitmeye çalıştım ama nafile bacaklarım hala tutmuyordu, kolarımdan destek alarak sürünmeye başladım, ne olmuştu bana böyle, bu kadar çokmu seviyordum onu, ailemin öldüğü zaman'ki halime dönmüştüm, lavaboya vardığımda tutunarak zorda olsa ayağa kalktım, yediğim her şeyi çıkarmıştım, artık kolarımda tutmaz olmuştu, göz yaşlarım holuk gibi akıyordu, nefesim kesiliyordu sanki, yüzümü zorda olsa yıkayarak, yere yığıldım, tekrardan sürünerek odaya gittim, telefonumu aşağıda unutmuş olmalıydım, sehpanın üzerinde duran saate baktım gecenin 3'dü saat, gözlerim aynadaki yansımamı buldu, penceremden vuran ay ışığında parlayan kanlı gözlerim nefes almaya çalışırken hızlı hızlı inen göğüs kafesim, acınası haldeydim, derin bir nefes alıp gözlerimi kapadım.Gece üç dört kere aynı şekilde istifa etmiştim ve bacaklarım da hala aynı durumdaydı, sabahın erken saatlerinde anneannem gelip kapıyı çalmış karşılığında da git cevabını almıştı, bu yaptığım şımarıklıktan başka bir şey değildi, her gözümün kapanmasında beni itişi söyledikleri beynimde çaykalanıyordu, sabah kahvaltısı etmemiştim, bu da beni oldukça bitkin düşürmüştü, ben bu gidişle asker filan olamazdım, hepsi bir hayaledi, güzel günler benim için hep hayaldi, saat nerdeyse öğlen olmuştu ben ise hala odamdan çıkmamıştım, bu gün MSÜ sınav sonuçları açıklanıyordu, içimde hiç bir heyecan yoktu, kazansam bile bu halde gidemezdim, gitsem bile mülakatlardan kalırdım, odamdan çıkma vakti çok dan gelmişti, sürünerek kapıya vardım, kapıyı açtıkdan sonra anneanneme seslendim, mutlulukla yanıma geliyordu ki gözleri beni buldu, elli kalbine giderken asena diye fısıldadıgını duymuştum.+Sakin ol iyiyim.-ne oldu sana böyle ne bu halin.+Anneannem gel beni kaldır lütfen.Telaşla yanıma geldi, yerden kalkmama yardımcı oldu birlikte lavaboya gittik ve elimi yüzümü yıkadım, ardından tekrar odama götürerek giyinmeme yardımcı oldu, üzerime salaş bir eşofman gercirdikten sonra aşağı indik oturma odasına girerek oturmama yardımcı oldu.+Teşekkürler-nedir bu halin asenam, güzel yavrum, ne oldu sana, neden bu haldesin, ne üzdü seni bu kadar, ela gözlü yavrum.Cevap vermedim, verecek cevabım da yok du zaten.-asena bari konuş sesizleşme, ne olduYine cevap alamayınca ayaklanarak, telefonunu aldı ardından büyük amcamı aradı, durumumdan bahseti, hastaneye götüreceklerdi, hiç bir tepki vermedim, biliyordum düzelmem zaman alacaktı, hemde uzun bir zaman ve ben okula yetişemeyecektim, yıllarım heba olacaktı, artık ağlamıyordum, ailemi kaybettiğim günkü gibi duygusuzdum, kısa zaman da amcam gelmiş ve beni kucaklayarak arabaya götürmüştü, bahcede Alparslana denk geldik, kafamı amcamın boynuna gömdüm, onu görmek istemiyordum, onun beni görmesini de istemiyordum, madem sevmiyordu neden o kadar samimi davrandı, neden gözlerimin içine aşkla baktı, aklımda çok soru vardı, karşılığında ise koca bir sessizlik! Çaresizdim çaresiz bırakılmıştım, hastaneye geldiğimizde doktorum hemen beni almıştı, herkesi de dışarda bırakmıştı, bacaklarımı muane ettikden sonra, cevap almayacağını bile bile sorularını sormaya başladı.-ne zamandır bu haldesin, bana söz vermiştin bir daha bu şekilde buraya gelmeyecektin, yine konuşmamayamı karar verdin.Karşılığında koca bir sesizlik...İçeri anneannemi ve amcamı çağırdı.- kıriz geçirmiş, ve kendisini çok üzen bir şey yaşamış olmalı, bu durumda nasıl bu kadar sakin kalabildiniz Sultan hanım, çocuk kırize girirken siz nerdeydiniz, görüyorum ki ona bakamıyorsunuz, +O 18 yaşında bir birey kendine baka bilecek bir yaşta ayrıca sultan hanımın ona bakmadığına bu şekilde karar veremesiniz, yılardır onun yanında sadece o vardı, gün içerisinde bir şey yaşamamış, gece de kapısı kikli uyumuş onu etkileyen belkide geçmiştir.Amcam doktora çok güzel cevap verdikden sonra doktor tekrar konuşmaya başladı.-anlıyorum ilaçlarına tekrar başlasın, bacakları bir aya düzelir, belki daha önce piskolojisine bağlı, tedaviye de gelip giderse bu süreci hızlandırmış oluruz.İlaçları yazdıkdan sonra çıktık, amcam beni tekrardan, tekerlekli sandalyeye yerleştirdi arabaya bindirdikdrn sonra ilaçları aldılar, eve gidene kadar hiç sesimi çıkarmadım, eve vardıkdan sonra beni koymuş ve gitmişti amcam anneannem yemek hazırlamıştı ama hiç iştahım yokdu, yemek istemediğimi dile getirdim, zorlasada yememiştim, çalan kapıyla bakışlarım kapıyı buldu, içeri gelen arkadaşlarımın azı açık kalmışdı, asena diyebildiler, onlara duygusuzca baktım, kimseyi görmek istemiyordum.Ayşe;asena ne bu-Defnenin çimdik atmasıyla Ayşe susmuştu, tek tek koltuğa yerleştiler, anneanneme baktılar, anneannemse sessizce kafa saladı, defne elimi tutarak dağılmış saçımı arkaya attı.Defne; sınavın açıklandı gülüm, seni bu hale getiren her neyse boşver onu unut gitsin, lütfen hayalerin için ayaklanman lazım.Kafamı çevirdim biliyordum, bana bildiğim şeyleri söylemesinin bir anlamı yoktu...Defne;peki sınav sonucuna bakalım.Ben den cevap bekledi ama cevap vermedim, kafamı salamakla yetindim, baksındı zaten hiç bir qnlamı yokdu, odamdan bilgisayarımı alarak yanıma oturdu siteye girerek sonuçlara baktı, ağzı şaşkınlıkla ayrıldı, ardından çığlığı bastı.Defne; şakamıı aaaa ilk üce girmişsin, asena sen Üçüncü olmuşsun, 485 puan almışsın kazanmışsın.Kaşlarımı çatarak kafamı çevirdim, kızlar hep birlikte haykırıyorlardı.+Kesin şunu bu halde gidemeyecegimi sizde biliyorsunuz beni yalnız bırakın.Hepsi birlikte sesizleşirken dışarı çıktı defne dışında, saçlarımı örerek yanıma oturdu, elini dizime koyup sıvazladı.-bak asena seni bu hale getiren ne hiç bir fikrim yok sormuyorum, çünkü anlatmayacağını biliyorum, sesizleşme yürümene bak bir an önce çünkü ben o kayıdı o okula yapacağım duydunmu beni, senin hayalin o ve ben gerçekleşmesi için elimden geleni yapacağım, şimdi gidiyorum ama tekrar geleceğim, haplarını iç tedaviyede beraber gideceğiz.Ardından çıkarak gitti, anneannem elindeki tepsiyle yanıma geldi, getirdiği yemeği yemek zorundaydım sımavımı kazanmıştım ben o sınava yıllarımı vermiştim bir erkek için bunu yapamazdım, kısa sürede ayaklanıp o okula gidicektim, hayalerime kavuşacak teğmen olacaktım.Bölüm sonu...