Onu gördüğüm günün üzerinde üç ay geçmişti. Sabah kalkar kalkmaz balkona çıktım. Sürekli onu görmek istiyordum, bu yüzden kendimi sapık gibi hissediyordum fakat kendimi alıkoyamıyordum. O nefes gibiydi, bense boğuluyordum...
Perdesi açıktı ve kahvaltı hazırlıyordu. Etrafa bakındım, neyse ki bu güzelliğe ben dışında kimse şahit olmuyordu. Mutfaktan çıktı. Buradan salon, mutfak ve boş oda dışında hiçbir yer görünmüyordu bu yüzden onu göremedim.
Görüş alanıma girdiğinde bir adama sarılıyordu. Belki hakkım değildi fakat onu kıskanmış ve o adamı öldüresiye dövmek istemiştim. Çok gıcık olmuştum adama, daha tanımadan. Adama sarılan kolları bana acı veriyordu. Biliyorum hakkım değildi fakat kendimi alıkoyamıyordum.
Nefesimi verdim ve bir daha alamadım, sanki nefessiz kalmıştım...
Aklıma o şarkı geldi;
O benim olmasa da
Benim olmasa da
Görüp beni tanımasa da
Sesimi duymasa da
Benim olmasa da ve beni tanımasada, sesimi duymasa da ben onundum bir şekilde işte. Sanki ruhum ona mühürlenmişti.
Sanki şuan onunla konuşmazsam bir daha asla bunu yapamayacakmış gibi hissettim.
Saatler geçti ben onları izlerken adam gitti ve o balkona çıktı. Büyük ihtimalle kitap okuyacaktı, sandalyesine oturdu. Gözleri benim mor torbaları olan, kara gözlerimi buldu. Gözlerimi kaçırdım, gözlerini kaçırdı. Ruhlarımız birbirine baktı, gözlerini kaçırdı...
Okurken kaybolmanız dileği ile...
#İslem