Ertesi gün saat sekizde Masal ve Altay eski köprüye gittiler.
Etraf oldukça sessizdi.
Masal etrafa bakındı.
“Kimse yok.”
Altay ise dikkatlice çevreyi izliyordu.
Bir süre sonra uzaktan biri yürüyerek onlara doğru geldi.
Masal’ın kalbi hızlandı.
Adam birkaç metre uzakta durdu.
“Sonunda geldiniz.”
Altay öne çıktı.
“Sen kimsin?”
Adam gülümsedi.
“Beni tanıman gerekmiyor. Ama ailen beni çok iyi tanıyor.”
Masal şaşkınlıkla baktı.
“Bize neden yardım ediyorsun?”
Adam cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı Masal’a uzattı.
Masal fotoğrafı gördüğü anda donup kaldı.
Fotoğrafta annesi, babası ve Altay’ın babası vardı.
Ama fotoğrafın köşesinde başka bir kişi daha vardı.
Masal o kişiyi tanıyordu.
“Bu…”
Altay ona baktı.
“Kim?”
Masal’ın sesi titredi.
“Bu adam bizim aile dostumuz.”
Adam başını salladı.
“Hayır.”
Masal’a baktı.
“Ben senin doğduğun gün oradaydım.”
Masal’ın gözleri büyüdü.
“Ne biliyorsun?”
Adam cevap vermeden önce Altay’a baktı.
“Onlara söyle.”
Altay şaşkınlıkla adama baktı.
“Neyi?”
Adamın cevabı ikisini de susturdu:
“Masal’ın ailesinin sakladığı gerçek, bu evlilikten çok daha büyük.”
Masal Altay’a baktı.
Altay da ona baktı.
Ve ikisi de artık geri dönüş olmadığını anladı.
Devam edecek…
