CEO’NUN TAKINTISI
2. Bölüm – Kişisel Asistan
Sabaha kadar doğru düzgün uyuyamamıştım.
Aklımda tek bir soru vardı.
“Neden ben?”
Daha ilk gününde CEO’nun üzerine kahve döken biri neden kovulmak yerine onun kişisel asistanı seçilirdi?
Mantıklı hiçbir açıklaması yoktu.
Saat tam 07.55.
Yetimoğlu Holding’in önüne geldim.
Derin bir nefes aldım.
“Bugün daha kötü ne olabilir ki?”
İçeri girdim.
Asansöre yönelirken arkamdan bir ses geldi.
“Y/N!”
Arkamı döndüm.
Üzerinde pembe bir gömlek olan, uzun kahverengi saçlı bir kız bana el sallıyordu.
“Büşra!”🤩
Üniversiteden beri en yakın arkadaşımdı.
Meğer o da birkaç hafta önce Yetimoğlu Holding’in insan kaynakları departmanında işe başlamıştı.
“Nasıl geçti ilk günün?” dedi merakla.
Gözlerimi devirdim.
“CEO’nun üzerine kahve döktüm.”
Büşra birkaç saniye bana baktı.
Sonra kahkaha atmaya başladı.
“Dalga geçme.”
“Ciddiyim.”
“Y/N… Sen var ya…”
“Daha bitmedi.”
“Ne oldu?”
“Beni kişisel asistanı yaptı.”
…
“NE?”
Koridordaki birkaç kişi dönüp bize baktı.
“Sesini alçalt!”
“Şaka yapıyorsun.”
“Keşke.”
Büşra bana şüpheyle baktı.
“Bir dakika…”
“Ne?”
“CEO senden hoşlanıyor olabilir mi?”😏
“Saçmalama!”
“Daha ilk günden seni yanına aldı.”
“Hayır.”
“Filmlerde hep böyle başlıyor.”
“Burası film değil.”😠
Tam konuşurken asansörün kapısı açıldı.
İçinden Pelin çıktı.
Topuklu ayakkabılarının sesi koridorda yankılanıyordu.😩
Şık siyah bir etek-ceket takımı giymişti.🫦
Saçları kusursuzdu.
Yüzündeki makyaj bile tek kelimeyle mükemmeldi.🥹
Bizi baştan aşağı süzdü.
“Yeni kız sen misin?”😎
“Evet.”🥺
“Ben Pelin.”
Elini uzatmadı.😏
Sadece baktı.
“Sayın Bertuğ Altan’ın sekreteriyim.”
Başımı salladım.
“Memnun oldum.”
“Olma.”😒
Kaşlarımı çattım.
“Efendim?”
Pelin hafifçe gülümsedi.
“Sayın Bertuğ’ın yanında uzun süre kalacağını sanmıyorum.”
Büşra hemen araya girdi.
“Nedenmiş o?”
Pelin omuz silkti.
“Çünkü onunla çalışmak herkesin harcı değildir.”
Bana yaklaşarak fısıldadı.
“Bir hafta dayanırsan şanslı sayılırsın.”
Arkasını dönüp uzaklaştı.
Büşra sinirle söylendi.
“Ne kadar itici.”
“Galiba beni sevmedi.”☹️
“Gördüğüm kadarıyla kimseyi sevmiyor.”
Saat tam sekiz olmuştu.
Pelin beni CEO katına çıkardı.
Büyük siyah kapının önünde durduk.
“Bundan sonra her sabah önce kahvesini hazırlayacaksın.”
“Tamam.”🙂
“Toplantı saatlerini ezberleyeceksin.”
“Tamam.”
“Ve en önemlisi…”
Bana döndü.
“Onu sinirlendirmeyeceksin.”
“Deneyeceğim.”
“Denemeyeceksin.”
Kapıyı çaldı.
“Sayın Bertuğ.”😇
“Gel.”
İçeri girdik.
Bertuğ, masasının başında dizüstü bilgisayarına bakıyordu.
Başını kaldırmadan konuştu.
“Pelin, çıkabilirsin.”
Pelin bana sert bir bakış attı.
Sonra odadan çıktı.
Odadaki sessizlik beni geriyordu.
Bertuğ sonunda başını kaldırdı.
“Geç kalmadın.”
“Beş dakika erken geldim.”
“İyi.”😌
Masasının üzerindeki dosyayı bana uzattı.
“Bugünkü programım.”
Dosyayı aldım.
Toplantılar…
İmzalar…
Basın görüşmesi…
Akşam yemeği…
“Bu kadar mı?”
“Şimdilik.”
Tam konuşacakken kapı açıldı.
“Patron!”
İçeri takım elbiseli, güler yüzlü bir adam girdi.
“Eee…”
Bana baktı.
“Demek meşhur kız bu.”😀
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Meşhur mu?”🤨
Adam gülmeye başladı.
“Bertuğ’un üzerine kahve döken cesur kız.”
“Harika…”
Adam elini uzattı.
“Ben Görkem.”
“Y/N.”💋
“Finans müdürü.”🐟
Tokalaştık.
Görkem, Bertuğ’a dönüp sırıttı.
“İlk defa bir çalışanı kovmak yerine yanına aldın.”
Bertuğ ifadesizce dosyasını kapattı.
“İşine bak.”😒
“Yoksa gerçekten hoşuna mı gitti?”
Bertuğ sertçe baktı.
“Görkem.”😡
“Tamam sustum.”😥
Görkem bana göz kırptı.
“Kolay gelsin.”😏
Odadan çıkarken kendi kendine mırıldandı.
“Bu ofis artık çok eğlenceli olacak.”
Öğle saatleri…
Bertuğ toplantıdaydı.
Ben de dışarıda notları düzenliyordum.
Tam o sırada Pelin yanıma geldi.
Elinde bir kahve vardı.
“Sayın Bertuğ’ın kahvesi.”
Bana uzattı.
“Bunu götür.”
Kahveyi aldım.
Kapıyı çalıp içeri girdim.
Toplantı devam ediyordu.
Sessizce fincanı masaya bırakırken…
Dirseğim dosyaya çarptı.
Dosyalar yere saçıldı.😟
Odadaki herkes bana baktı.
“Harika…”
Yere eğilip dosyaları toplamaya başladım.
Tam o sırada Bertuğ da eğildi.🥳🫦
Aynı dosyaya uzandık.😱
Ellerimiz birbirine değdi.😱😱🫣
İkimiz de kısa bir an durduk.(klasik müzik esliğinde bakısmaaaaa)
Bertuğ dosyayı alıp bana baktı.
“Dikkatli ol.”(minik tebessümle)
“Özür dilerim.”👄
“Bir dahaki sefere özür yerine hata yapmamayı dene.”
Toplantıdaki herkes sessizdi.
Ben de başımı eğip odadan çıktım.
Kapı kapanır kapanmaz içeriden Görkem’in sesi duyuldu.
“Patron…”
“Ne var?”
“İlk defa birine bağırmadın.”
…
Bertuğ cevap vermedi.
Ama camdan dışarı bakarken aklında tek bir kişi vardı.
Y/N.👁️👁️
Bölüm Sonu…