Ölüm kolay olandı;zor olan yaşamaktı ve ben kolaya kaçtım tıpkı geçmişim gibi,ama o zamanlar çocuktum kim beni suçlayabilirdi ki?Eğer bir annem olsaydı üzülcekti ve bende yapmıyacaktım,kurtulamayacaktım bu boş dünyadan.Vazomda duran güller kurumuştu-su vermiyordum-onlarda benimle beraber gelecekti ama daha iyi bi yere.Hatalarım var -sayamayacağım kadar çok-.İlk hatamı daha 9 yaşında yaptım,çocuk olabilirdim 'kim bir çocuğu suçlar ki?' 'herkes Carmilla herkes...' annesi gözlerinin önünde ölmüş bir çocuğa yüklenmek belki de doğruydu ama bu kadar erken olmamalıydı bu:İnsanların acımasız ve kaçmak için birilerini arayan varlıklar olduğunu bilmek.Tek bir kurşun,tek bir kurşun kafasından girip tüm anılara son verirken ben izledim sadece...Ne yapabilirdim?Belki kurşunun önüne atlamak.İkinci hatam 15 yaşındaydı,kardeşim evden kaçmıştı ve babam beni suçlamıştı 'Bak Carmilla hepsi senin yüzünden neden o aptal suratını görmek yüzündeyim!' o günden sonra asla o meleği göremedim ve benim hatamdı.Üçüncü ve son hatam tam şuan bu hapları yutmaktı...Daha sayamadığım bir sürü hatam vardı ama en önemlisi bunlardı ve ben hatalara alışmıştım.
İlaçların acı tadı boğazımı yakıp geçerken uzandım yatağıma.Bir kadın olarak en iyi yöntem buydu.Güzelliğim önemliydi.Acaba babam beni böyle bulunca nasıl bir tepki verecekti,her zaman doğan güneş yarında doğacaktı ama benim için değil zaten bana hiç bir zaman güneş doğmamıştı ki.Geceyi seviyordum ama geceden nefret ediyordum.Daha önce aşık olmamak tek pişmanlığımdı,keşke bu duyguyu tatsaydım ne kadar acı verici olursa olsun bir duyguydu değil mi!Umarım ölümden sonra bir hayat vardır ve umarım o zaman hayatımın aşkını bulurum...Gözlerim yavaşça kapanırken bilincimi kaybetmeye başladım.Bu bedene daha fazla dayanamayacaktım...Ölüm harikaydı ta ki pişman olana kadar...