Firdevs'ten Anlatım.
Anahtarla kapını açtığımda, "Hoşgeldiniz canım ailem."diyen Mehir'in sesini duyduğumda Defne ve Yüzbaşını görmesiyle yüzünde biraz şaşkınlık vardı. Babamın ve Yüzbaşının üzerinde Askeri üniforma olduğu için birazcık şaşırmış olabilirdi. Normal yani.
"9 yıldır hangi rüzgar attı seni Küçük Keskin?"dediğimde sağ tarafımda duran babama soy ismi gibi keskin ve sert bakışlar attı. Solumda duran Yüzbaşıya baktı biraz. Kafamı çevirip ona baktığımda bakışları bendeydi. Derin ve güzel duygulu güzel gözleri...
Mehir bakışlarını yüzbaşıdan çekip bana baktığında, "Seni özleyemez miyim abla?"dediğinde gülerek başımı iki yana salladım. Alay eder gibisin der gibi. "Sanmıyorum kardeşim."
Bir kaç adım atıp bana yaklaştığında, "Müstekbel eniştemi merak ettim. Tanışayım dedim. Fena mı ettim yani?"dediğinde Yüzbaşının yanında duran Defne'ni yeni görmüş gibi yapıp konuştu. "Merhaba Defne'cik."diye alayla baktı.
"Klasik Mehir'in tavırları. Değişmemişsin aynısın hala."dediğinde Defne güldü Mehir. "Teveccühün abla."dedi ve sustu Mehir. Bu kızın yıllar sonra derdi neydi? Büyüdü, ama hala derdi tasası bana bulaşmak. Bir sakin ol be artık Mehir. Bir sakin!
Babamın telefonu çaldığında açıp kulağına yasladı. "Söyle." Bir süre telefondakini dinleyip kapattı.
"Bozkurt Agir'i topla."dediğinde Yüzbaşı telefonunu çıkarıp birini aradı. "Timi topla ve askeriyeye gelin. Acil."dedi ve dinlemeden telefonu kapattı. "Görev mi?"diye yüzünü ona çevirdiğimde kafasını salladı. "Dikkat edin. Dikkat et."dediğimde, "Geri geleceğim merak etme."dedi ve alnımdan öpüp babamla birlikte evden çıktı. Umarım babam boğmazdı yolda. Haşlamazdı.
"Ay ne kadar tatlı ve minnoş bir çift. Babam nasıl izin veriyor acaba?"dediğinde güldüm. "Bir kez istemeye geldi vermedi. İkinci de olacak-"dediğimde hemen sözümü kesip, "Vermeyecek görürsün. Üçüncü ve dördüncüden sonra verecek anca."dediğinde kafamı olumluca salladım.
"Babamız ve olur olmadık saçma sapan kuralları."diye konuştu. Kafamı salladım. Annem Mehir'e yaklaşmış ve ona sımsıkı sarılmıştı. Ben sarılmayacaktım. Özür dilemeden istemiyordum sarılmak. Annem odasına geçti. Ben ve Defne benim odama, Mehir ise kendi odasına geçmişti.
Defne benim kiyafetlerimden birini üzerine geçirdiğinde yatağa oturdu ve beklenen soruyu sordu.
"O kişini hiç gördün mü?" 'kimden bahsediyorsun?' der gibi baktım ona. "Miran mı?"diye fısıltıyla konuştum. Kafasını salladı. "Benden uzak olsunda nerede olursa olsun."dedim. "Peki o birşey söyledimi hiç onun hakkında?"dediğimde kafamı iki yana salladım.
Mehir Miran hakkında pek konuşmayı sevmezdi. Hele ki ayrıldıktan sonra hiç sevmezdi. Unutmayı isterdi ama yapamıyordu biliyordum. Kalbinde sızı vardı. Bitmeyen, tükenmeyen bir sızı, hep kanayan, kapanmayan bir yara vardı. Hep kanatılıyordu. İşte en berbatı da oydu ya...
Yüzbaşı göreve gitmişti. Aklım ondaydı. İyi gelir, sağ salim gelirdi inşallah. Ne zaman geleceği belli değildi. Babam kendilerine bağlı demişti. Ama zaman belli etmemişti. Bekleyecektim...
.
Firdevs: Canım sıkıyor ya benim sensiz.
Firdevs: İlk sabahtan Mehir kafamı şişirdi!
Firdevs: Neymiş? Odamda duran kırmızı ruju buna vermeliymişim. Anca rüyanda!
Firdevs: Şu an görevde olabilirsin ancak gelince haberin olsun diye her şeyi önceden anlatıyorum ben. :))
Firdevs: Ne kadar düşünceliyim görüyor musun? Konudan geri kalma istiyorum. 😁
Firdevs: İste artık beni kurbanın olayım. Bu kız buraya temelli gelmiş! Yardım! Art arda gel iste babam versin beni sana evlenelim bitsin gitsin canıma tak etti artık bu ev benim.
Firdevs: Hele ki bu gıcık burada kalacaksa ben burada yaşayamam! Olmaz yapamam. Kaçır beni nolur!!!!
Firdevs: Dikkat et! Sana bir şey olursa geri döndüğünde o kart kafanı kırarım!
Firdevs: Ve seni seviyorum 🖤
_________________
İyi Okumalar Dilerim Hepinize. :)
Umarım beğenirsiniz bölümü. :))
❤️'e basmayı ve yorum da yapmayı unutmayın. :)
Gelecek bölüm görüşürüz.
🖤 🖤 🖤
