Bölüm 4

Kumsal ve Sinem nefes nefese sınıfa girdiler. Kumsal, endişeli bir tavırla Sinem’e dönerek, "Kuzeninin başı büyük belaya girecek," dedi. Sinem, duyduklarını anlamlandırmaya çalışarak sordu: "O da ne demek?" Kumsal’ın yüzünde derin bir üzüntü belirdi. "Burak, ne zaman biriyle kavga edecek olsa Volkan Yıldız diye birini çağırır." Sinem şaşkınlıkla duraksadı. "Kim bu Volkan Yıldız?" "Eski bir boksörmüş," diye yanıtladı Kumsal, sesi titreyerek. "Bir çocuğu fena halde hırpaladığı için lisansı iptal edilmiş, bir süre de cezaevinde yatmış. Tam bir baş belası." Sinem’in içini bir korku kapladı. Arıç’ın geri adım atmayacağını biliyordu. "Arıç dayak yemez, buna eminim ama eğer sinirine yenik düşüp lisansını kaybederse... İşte o zaman her şey biter, tam bir felaket olur!" "Biliyorum," dedi Kumsal çaresizce. Sinem umutla sordu: "Peki ne yapacağız? Arıç’ı uyarsak mı? Çıkışta buralarda durmasa?" Sinem kendi sorusunu yine kendi yanıtladı, sesinde büyük bir bıkkınlık vardı: "Asla kabul etmez ki... Gururuna yediremez. Peki, Burak’la konuşup onu ikna etsek olmaz mı?" Kumsal, bu öneri karşısında korku dolu gözlerle Sinem’e baktı. Yavaşça okul hırkasının kolunu sıyırdı. Kolundaki morluklar gün ışığında bile korkunç görünüyordu. "Onunla hiç konuşmasak olur mu?" diyebildi sadece sesi fısıltı gibi çıkarak. Okul Çıkışı Saat gelmiş, dersler bitmişti. Arıç ve Demir, bahçedeki arabalarına doğru ağır adımlarla ilerliyorlardı. Arıç, aracına yaklaştığında gözlerine inanamadı. Sağ dikiz aynası, en fazla 25 yaşlarında görünen uzun boylu bir gencin elindeydi; aynayı sanki bir oyuncakmış gibi söküp almıştı. Arıç, öfkeyle ileri atılıp çocuğun yakasına yapıştı. "Kimsin lan sen? Ne yaptığını sanıyorsun?" Genç adam, yakasına yapışan elleri hiç umursamadan, son derece sakin bir tavırla yanıtladı: "Volkan Yıldız. Dostuma bulaşmışsın ufaklık... Bu sadece bir uyarı." Arıç’ın parmakları yumruk olup sıkıldı, damarları öfkeden dışarı fırlayacak gibiydi. Tam elini kaldıracaktı ki bir an duraksadı; boks lisansı ve hayalleri gözünün önünden geçti. Dişlerini sıkarak çocuğun yakasını bıraktı. Hiçbir şey söylemeden aracına atladı. Motoru çalıştırıp hareket etmeden hemen önce, dikiz aynasından Volkan’a sert bir bakış fırlattı: "Seninle görüşeceğiz." Volkan, arkasından soğuk bir gülümsemeyle seslendi: "Bekliyorum ufaklık... Her zaman bekliyorum."