Herkes cenazeme geldi. Herkes Dead Kid'i görmek istiyordu.
Annemle babam oradaydılar, her ne kadar kendilerinin hayaleti gibi görünseler de, boğulanlar kendileriymiş gibi. Hep öyle baktılar.
Holly, Pat ve Christian da oradaydı, onları görmeyi beklemiyordum. Ayaklarını plastik sandalyelerinde sallıyorlar ve cenaze evindeki siyah tekli kupalarından yudumlıyorlardı. Onları kırmızıdan daha çok sevdim. Sanırım Holly, Christian'ın koluna çiçek karalıyordu ve elindeki kıkırdamayı bastırıyordu, tırnakları yontulmuş, siyah ojeyle boyanmıştı. Neden orada olduklarını bile bilmiyorum.
"Bir çocuk öldüğünde bu kolay değildir," dedi vaiz, bir incili cankurtaran halatı gibi göğsüne bastırarak sulu bir sesle. “ Biri öldüğünde kolay değil .
