Süre dolmuştu bebeği almaya gelecekti ne yapmalıyım bilmiyordum onu görmek ona sarılmak istiyordum bana her şeyi anlatsın istiyordum bu s efer onu dinlemeyecektim benimle yüzleşmesi gerektiğini hatırlatacaktım oğuzdan gitmesini istedim ve şuan o bebeği bıraktığı yerdeydim geliyordu görmüştüm güzel yüzünü gözleri beni gördüğünde yüzündeki hüzünü görebiliyordum yanıma geldi bir şey demedi bebeği aldı kalktı
bu mu abla
hiçbir ses yoktu
biliyorum belli ki zor günler geçirdin ve geçirmeye devam ediyorsun ama lütfen bana kardeşine sırtını dönme
bilemezsin dedi tok bir sesle bilemezsin benim şuan ne yaşadığımı bana döndü hayat hayat nefesini verdi hayat sandığın gibi geçmiyor benim için
üstesinden gelebiriz
gelemeyiz ışıl çok zor ve ben bu yükü senin omuzlarına veremem
ama ablamsın ve ben şuanda dönüşü olmayacak bir yoldayım bana el uzat abla ben o eli asla bırakmam
ben o eli uzatamam ışıl o cesaret bende yok sende olan cesaret bende yok
yanlış kocaman bir yanlış beni hep sen korudun sen hayatımda gördüğüm en güçlü insansın benim
değilim ışıl ben korkağın tekiyim ayağını yere vurdu ben korkağın tekiyim ben gereksizim ikimizinde göz yaşları serbest kalmıştı artık
abla ablam uzat elini kurtulalım birlikte
olmaz ışıl beni çamur zaten içne çekti elimi uzatamam çünkü artık o çamurun içindeyim sen hep su gibi kal tamam mı ışıl beşiği alıp koşarak uzaklaştı yere çökmüş bir şekilde gidişini izliyordum beni 2 kere terk etmişti ma bu en acısıydı sanırım yağmur yağmaya başlamıştı her yerim ıslanıyordu sanki ben ağladıkça yağmur artıyordu gökyüzü bile ben senin sadece acılarını örtebilirim acılarını kapatamam diyordu adeta