Şuan hayatımın belki de dönüm noktasındaydım arabadan inemiyordum korkuyordum ne yapmam gerekiyor du hiç birini bilmiyordum tek bildiğim şuan her yerden kaçmak herkesden kaçmak istememdi eğer normal insanlar gibi hayatım olsaydı şuan nerede olurdum bir doktor bir öğretmen hayır sanırım bunlardan biri değil küçükken hep pilot olmak istemiştim olmazdım büyük ihtimalle çünkü korkardım yüksekten şimdi ise çok yüksekteydim düşücektim yada kendimi kontrol edip bu oyunu en iyisiyle bitirip yurt dışında yeni bir hayat kuracaktım ama bu bencilik olurdu küçük çocukları kurtarmaya devam etmeliydim ya ışık o ne olurdu o büyüseydi kesin yazar olurdu hep günlük yazradı her gün acaba halen yazıyormu
Işıl kendine gel su verirmisin idris
Işıl sana ihtiyacımız var kendine gel
Ben yazmaktan çok hoşlanmazdım ben çizerdim hayatımı o karanlık odayı sanırım çizerken kendimi buluyordum çizdiğim her şeyi gözlerimin önünde yakmışlardı hepsini ‘’sen çizemezsin senin hakkın yok sen bizim dediklerimizi yapacaksın bırak hayal dünyasını gerçek dünya burası küçük velet’’ bu sesler kulağımda yankılanıyordu
Kağıt ve kalem verirmisn oğuz
ne kağıdı ne kalemi
tamam al
elimde bir kağıt parçası vardı elimde titreyen kalem çizmeye başladım hayalimi o doğum günümün benim kafamda kurguladım bir pasta çizdim üstünde mumlar var herkes mutlu gelen araba ise balon arabası bana balon verip şarkı söylüyolar herkes gülüyor kimse ağlamıyor sonra bir anda kalemdeki mürekkep akmaya başladı kağdın hepsi mürekkep olurken ben ağlamaya başlamıştım hayal bile böyle siliniyordu yok oluyordu
ışıl sakin ol kendine gel lütfen bak derin derin nefes al ver
olmuyor oğuz nefesimde boğuluyorum olmuyor
arkadaşlar nasıl olmuş bölüm yorumlarda buluşalım
sizce devamında ne olacak 😁
