Asenanın anlatımıyla:
Bana gelen mektubdan sonra uzun uzadı düşünmeye başladım.Acaba bunun üstesinden gele bilirmiydim?. Kendime inancım yüksekti tabikide amma yinede düşünemeden edemiyordum.Karşımda 10 günden az kalmıştı.Mektub kraldan gelmişti ve bunu geri çeviremezdim.Mektubda şöyle yazılıyordu:
Böyük bilinen bir sülaleden gelen Asena.Yerime keçecek bir varisim olmadığından senin gibi seçilmiş kişileri ağırlayacak bir saray paytırdım.Bu sarayda elinden gele bildiyince iyi ol.Bura gelecek kişiler içinden biri varisim olacak.Umarım orda gününüz iyi keçer bir birinizle anlaşırsınız.
Kralınız Nolan.
Bu evet çok gurur verici bir şey.Seçilen kişilerin içinden olmak çok güzel bir hiss.Kralında belirtdiyi gibi bir kişi seçilecekdi.Tabikide varisin ben olması için çox çabalayacakdım.Kralın dediyi saray ormanlık bir yerdi. Buradan iki gün sonra ayrılacağım.Yanıma çok şey almadım biliyorum ki,çok şeyimiz orda olacak oraya kılıç,hançeri koymayacaklarını biliyordum.Ama ben savaşçı kadındım. Onlarsız kendimi güvende hiss etmiyordum,gizlicede olsa oraya hançerimi aparacakdım.
Ben çocuklukdan beri savaşçı olmak isterdim,ama asil bir aileden geldiyime göre babam ve annem buna karşı gelirlerdi. Aslına baksanız babam benim kılıç eğitimi almamı sağladı.Babamın fikrince kadın kendini korumayı bilmelidir amma savaşçı yolunda gitmemelidir. Evet ben kendimi korumayı ve hatta saldırıda yapıyordum. Bunda kötü olduğum söylenemez çünki bir çok erkekden daha iyi kılıç istifade ediyorum. Bunları bilmekle yetinmedim çünki,artık döyüşmeye enerjim olmadıkda yenilmem av meselesiydi,bende her bir krallığın şövalyelerinin giyindikleri kiyafetleri derinden öyrendim. Artık döyüşde çok fazla enerji sarfetmeden karşımdakı kişiyi etkisiz hale getire biliyordum ve buda bana kolaylık sağlıyordu.