Gözlerimde parlardı ışıklı mutluluklar.
Ruhumun çayırlarında koştururdu çocuklar.
Şimdi göz altlarımda oluşmuş hep morluklar.
Ne zaman tükenecek şu bitmez yorgunluklar
Solumda beliren fırtınalı acı.
Kolumda yüksek gerilimli hatlar.
Sonunda bir imam bir de kaç hacı.
Bu kirli bedeni ancak ölüm paklar.
Gözümü kapıyorum, küçücük bir kasaba.
Uğramazdı köyüme ne dert ne de tasalar.
Hayallerimin yanında çirkin kalırdı masallar.
Gözümü kapamışım altımda soğuk musalla.
Sedalar kesilmiş, silüetler silinmiş.
Karanlık bir perdeyle mimlenmiş gözlerim.
Elim kolum bağlanmış kundaklanmış bedenim.
Kim sarıp sarmaladı bu kefen adlı bezleri.
Tufan Aslan
