Sevgili Tanrım,
Bu mektubu, yüreğimin en derin köşelerinden ve ruhumun en karanlık vadilerinden kaleme alıyorum. İçimdeki sorgulamalar ve duygusal karmaşalarım senin rehberliğinle aydınlansın diye bu satırları yazıyorum.
Annem ve babam, gerçekten de birbirlerine tutkuyla aşıktılar. Onları bir arada görmek, birbirlerine olan sevgilerini hissetmek inanılmazdı. Onların yanında büyümek, aşkın ne kadar güçlü bir duygu olduğunu bana her zaman hatırlattı ve kendi hayatımda benzer bir deneyimi yaşamaya teşvik etti.
Ancak ben, bu derin sevgiyi bulup bulamayacağımı sorguluyorum. Prens Arthur'a olan adanmışlıkla geçen günlerimde, aşkın ne olduğunu ve gerçekten hissedilecek bir duygu olup olmadığını düşünmeye başladım. Kendisiyle tanıştığımızda, içimde bir ilgi belirmişti fakat zaman geçtikçe Arthur'un kaba ve çelimsiz bir adam olduğunu fark ettim. O, duygusal olarak bana hiçbir şey katamıyor, samimiyetimi silip atıyor. Birlikte paylaştığımız anılar, içimdeki hislerin istikrarını sarsıyor.
Bu noktada çokça düşündüm ve kendimle yüzleştim. Benim düşüncelerimin hiçbir şey değiştirmeyeceğini biliyorum. Ama ne bu ülkeye ne de bu aptal prense katlanabiliyorum. İçimdeki çıkmazı görmek, kendi mutluluğum için cesur adımlar atmak gerektiğini bir kez daha anladım.
Sevgili Tanrı, benim her adımıma eşlik et ve içimdeki çelişkileri sakinleştir. Sana yönelik dualarımla kalbimi arındırıyorum ve geleceğim için umutla doluyorum. Beni doğru yola götür, sevginin gerçek anlamını yaşamama vesile ol.
Senin sevginle, Catalina.
