Sabah erkenden kalktım. Çünkü bugün annem beni bir yemeğe çağırmıştı. Nedenini sormama rağmen söylememişti. Ama bende herhangi gibi bir heyecan yoktu. Hazırlanıp direk annemin evine gittim. Hazırlıklar vardı herkes neden olduğunu biliyordu sanki ama bana söylemiyorlardı. Sonra arabaya bindik ve bir eve geldik. Burasıda neresiydi. Kapıdakiler kimdi. Annem kulağıma fîsıldayarak yeni babanın evi dedi. Çığlık atmamak için kendimi zor tutuyordum. Ben annem her ne kadar sevmesede babamı çok seviyorum. Babam Ne kadar zenginse onu o kadar sevmişti zaten. Kendimi tutarak eve girdim. Oturduk ve sonunda üvey babam geldi pardon annemin kocası. Asıl önemli olanı unutup arkadan gelen kişiyi görünce dilim tutuldu. B-bu eski sevgilimdi ne yani o kardeşimi olacaktı. Hayır olamaz. Onuda tanıttı. Jungkook...
Onu görünce ne diyeceğimi bilemedim. Eskisi kadar güzeldi. Onu çok seviyodum ve galiba hala öyle... Babam annemle başbaşa bir yemek yiyeceğini ve bizimde başbaşa bir akşam geçireceğimizi söylemişti. Onunla başbaşa yapabileceklerimi düşünürken ona nasıl gözlerle baktıysam gözlerini kaçırıyordu. Sonunda babam gitti. Ve artık başbaşa bir odadaydık. Oturduğu koltuğa oturdum. Daha ne kadar böyle devam edeceğimizi sordum. Bana bilmiyormuş gibi ne demek istiyorsun dedi ve sonunda onun bana karşı birşey hissetmediğini anlayınca lafı değiştirdim. Farketmiş olucakki bana sakın bir hareketini dahi görmeyeceğim biz sadece kardeşiz başka birşey değil. Dedikten sonra sanki hiçbirşey yaşanmamış gibi sanki ilk kez karşılaşmışız gibi davranıyordu. Sadece babamların önünde değil fiziksel olarak kardeş kardeşe nasıl davranıyorsa o şekilde davranıyordu. Ona eşlik ettim...
Sabah uyandığımda jungkookun odasına gittim. Üstüne atlayıp uyandırırken yanına uzandım halada uykum vardı bende jungkooka sarılıp yattım. Oda bana kardeşim gibi davranıyo bende ona ama hala onu sevdiğimi bilmemesi benim için üzücü. Onunda hala beni sevdiğini biliyodum. Ama yapamazdım. Biz kardeşiz.