Bölüm 1

- 1.BÖLÜM - "Canavarlar ölmez." --- " Cesedi nereye gömelim patron ? " Gece kendi karanlığına sarılmış, kuşlar bu büyünün içinde uçuşuyordu.Kargaların çirkin sesleri kulaklarıma ilişince bir kez daha bulunduğum ortamdan ve işimden nefret ettim. " Patron ! " Kulağımın dibinde bağıran Anderson'un sesiyle bir hışımla ona döndüm " Ne var ne ! " Kimse bir rahat bırakmıyor. Sadece biraz hava almak istiyorum ! " Rahatsız ediyorum ama bu cesedi bir yere götürmemiz lazım... yani emriniz gerekli..." Yanıma vardı. Uçurumun kenarında yan yana duruyorduk. Onun eğri büğrü kamburu ve fazla kilosuyla 10 yaş daha yaşlı gözüktüğünü söyleyebilirdim. Yavaş yavaş aklaşan saçları ile kısa boyu onu neredeyse 50 yaşında gösteriyordu. Yine de işini iyi yapıyordu. Mahcup bir tavırla ellerini birbirine sürttü. "Ne yapalım efendim ? "Kabanımın cebinden bir zarfı ona doğru uzattım. " Bunu al. Adres belli. Sabah olmadan işi halletmiş olun. " " Tamam efendim. " dedi ve geri geri yürüyüp benden uzaklaştı. Gittiğini düşünmüştüm ta ki sesini duyana dek. "Bir sorun mu var efendim? Siz... Biraz üzgün gibisiniz ? " Cevap vermedim. Bir canavar duygularını hissedemezdi. " Git " dedim. " İşi hallet. " " Tabi efendim. " dedi ve yavaş yavaş gitti en son adım sesleri kesildiğinde gerçekten tek başımaydım. Hava soğuk ve şiddetli bir kar yağıyordu. İçimin üşümesi gerekirdi ama hiçbir şey hissetmiyordum. Sadece gözlerim yağan karlarda dolaşıyor bende onlar gibi ne zaman öleceğim diye düşünüyordum. Ölmek..? İmkansızın ötesinde gibiydi.. Etrafa baktım. Bir ormanda uzun ağaçların arasında bir uçurumun kenarındaydım. Kar yağıyordu. Karşımda devasa dağlar bu ormanı süsler nitelikteydi ve şehirde göremeyeğim parlaklıkta yıldızlar vardı. Cebimden bir sigara çıkardım. Normalde içmem ama bugün içimin biraz yanmasına ihtiyacım var. Biraz acı diğer acıları unutturabilirmiş gibi... İçime derince çektim ve verdiğimde yayılan dumanın izlerini takip ettim. Uçurumdan aşağı.. Eğer öleceğimi bilseydim, atlamak iyi hissettirebilirdi. Biten sigarayı yere bırakıp kunduramın ucuyla ezdim. Vücuduma zehrin yayılması bir saniye sürdü. Acı damarlarıma yayılırken yere oturdum. Nefes nefese zehrin akıp gitmesini bekledim. Yanımda biraz kan vardı. Sadece biraz acı, kaybolmak istiyorum. O acı her şeyi bastırsın istiyorum. Bunu yapmamın sebebi acımı bastırabilmek. Olayların yaralarını kapatmaya çalışmak, kapatmayacağını bilerek... Soğuk kara vücudumu bıraktım. Acının üstüne soğuk hiçbir şey hissetmeme sebep oluyordu. Bilincimi kaybetmeme ne kadar kaldığını bilmiyordum. Birazdan kan almam gerekti. Sadece birkaç dakika daha... " İyi misiniz !? " Gözlerimi hızla açtım. Karşımda gece mavisi saçları neredeyse siyaha yakın, parlak mas mavi gözleriyle korkuyla bana bakan bir kadın duruyordu. Sanki beni arıyormuş gibiydi.. Onlardan biri mi ? Lanet ! Lanet ! Nereden geldi bu !? Zorla doğruldum ama bu halde, yanında kana susamışken durmak neredeyse imkânsızdı. Kimdir, nedir ? Nereden geldi bu şimdi...? Avcılardan biri olabilir mi ? Kahretsin ! Daha çok yanıma yaklaştı. Nefes almamı zar zor hissediyordum. “Ben doktorum,” gibi bir şeyler gevelemeye başladı. Sesler bulanıklaşıyordu... Kan, kan içmem lazım. Kan.. Sadece biraz içebilirsem... Kolumdan yavaşça tuttu. Gözlerimin içine baktığını hissettim. Dudağını ısırdı. Kan... Kokusu.. Damarlarımda titreyen isteği durduramıyordum. Hayır bunu yapma Zack.. O bir insan olabilir.. Ölebilir yapma.. Hislerim, duygularım yanında damarlarımda yayılan bir zehir vardı ve yavaş yavaş beni ele geçirdiğini hissedebiliyordum. Hislerim ve düşüncelerimle başa çıkmaya çalışırken kadının dokunuşlarını hissettim. Sanki bana sesleniyordu. Yaklaştı. Kolumu tuttu. Dibimde gezinen bir sinek misali rahatsızcasına onu kendimden ittirdim. "Ölmek istemiyorsan..." nefes nefese kalmıştım."Git !" Son kez bulanık yüzüne baktım. Masum birini öldürmektense kendime zarar vermeyi tercih ederdim. Zehir daha fazla yayıldıkça kontrolüm benden uzaklaştı. Yavaş yavaş gözlerim kapanırken kendimi karanlığa teslim ettim. Ölecek miydim ? Ben ölemezdim.. Canavarlar ölmezdi..