Simba, aynaya uzattığı elinin Asil’in avucuyla buluştuğu an… Zaman durdu. Sesler sustu. Ve dünya, renklerini yuttu. Birden karanlık bir boşluğa çekildiğini hissetti. Vücudu ağırlaşmadı, hafifledi. Yere değil, yukarıya değil… içeriye çekiliyordu sanki.
Gözlerini kapadı.Sonra açtı.Ama gözlerinin gördüğü oda, kendi odası değildi.
Odanın duvarları yoktu. Camdan yapılmış gibi, ama cam değildi. Gökyüzü simsiyah, ama yıldızlar her yöne saçılmış. Bir galaksinin içindeydi sanki. Ama bir yandan da… içindeymiş gibi değil, kendi zihninin içine girmiş gibiydi. Tam karşısında Asil duruyordu. Bu kez net, bu kez gerçek.
“Burası neresi?” diye fısıldadı Simba. Asil gözlerini ondan ayırmadan konuştu: “Senin içindeki dünya. Kimsenin giremediği, senin bile dokunamadığın yer. Beni buraya sen çağırdın, Simba.”
Simba kaşlarını çattı. “Ben seni çağırmadım. Ben sadece… kırıldım.” Asil yürüdü. Her adımı yankı gibi geçti gökyüzüne. Simba’ya yaklaştı ama dokunmadı. “Kırılmak da bir çağrıdır. Bazı insanlar yardım ister… bazıları ise yardım doğurur. Sen ikincisisin.”
Simba gözlerini kaçırdı. Korkmuyordu artık, ama içinde bir şey çözülüyordu. Güven, yeni yeni filizlenen bir şey gibi… Hem tanıdık hem yabancı. “Sen kimsin Asil?”
Asil başını eğdi. “Ben… yaşamış bir ölümüm. Bir zamanlar buraya hapsolmuş bir adam. Adım, geriye kalan tek şey. Ruhum, unutanların aynasına sıkıştı.”
Simba bir adım geri çekildi. “Ölü müsün?” “Bedenim çoktan toprağa dönmüş olabilir. Ama ruhum… özgürlüğünü arıyordu. Sen o aynayı kırdığında, sadece cam değil, hapishanemi de parçaladın.”
Bir sessizlik oldu. Yıldızlar biraz daha yaklaştı onlara, sanki kulak kesilmiş gibiydiler. Asil gözlerinin derinine baktı. “Ben sana zarar vermeye gelmedim. Seni bulmam tesadüf değil. Bu… karşılıklı bir uyanış.”
Simba, ilk defa Asil’e yaklaştı. Yüzü yorgundu ama bakışları yeni doğmuş gibiydi. “Beni koruyabilir misin?” Asil gülümsedi. Ama bu gülümseme bir vaatten fazlasıydı. Bir ant gibi. “Hayatın seni unuttuğu her yerde… ben seni hatırlayacağım.”
Simba’nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Ama bu sefer, acıdan değil. Hissedilmekten.
O anda yıldızlar yanıp söndü. Simba gözlerini kapadı. Ve gözlerini açtığında… Kendi odasındaydı. Ama ayna… kırıktı.Ve aynanın önünde, cam kırıklarının ortasında… Asil duruyordu.