O gün her şey normal bir arkadaş buluşması gibi başladı, ta ki kontrolün tamamen onun değil, bizim aramızdaki o gerilimin eline geçtiği ana kadar. Beraber vakit geçirdikten sonra arkadaşlarının yanına uğradık, telefonlarımızda oyunlar oynayıp sokaklarda aylak aylak dolaştık. Havada, sadece ikimizin hissettiği o elektrik vardı. Elindeki puff'ı bana uzattığında, aramızdaki son mesafe de buharlaşıp gitti; aynı dumanda boğulurken, çektiğimiz videolarla bu ana bir kanıt bırakıyorduk. Eve dönüş yolunda kolunu omzuma atması artık doğal bir hareketten ziyade bir sahipleniş gibiydi.
Bir yere oturduğumuzda, onun o sıcak göğsüne yaslandım. Sessizlik içinde geçen saniyelerin ardından o fısıltı geldi: "Öpeyim mi?" Cevap vermedim, sessizliğimi bir onay gibi kabul etti ve dudaklarıma sarıldı. Bu bir hata değil, bir oyunun finaliydi. Kendimi geri çekmedim, aksine devam ettim. Geri çekildiğimizde, aramızdaki o oyunun yerini bambaşka bir gerçeğe bıraktığını hissettim. Benden hoşlanmadığını, bunun sadece bir anlık bir dürtü olduğunu biliyordum. "Neden beni öptün?" diye sordum, sesim soğuk ve sorgulayıcıydı. "Bilmiyorum, neden böyle bir şey yaptım? Çok garip hissediyorum," dedi, o meşhur 'kötü çocuk' zırhı ilk kez bu kadar sarsılmıştı.
Ona yukarıdan, zafer kazanmış bir edayla baktım. Oyunun kurallarını yeniden belirleme vaktiydi. "Diz çöküp özür dilemeni istiyorum," dedim, sesimdeki o otoriter tınıya itiraz edemedi. Diz çöktüğünde, ona tepeden baktığım o an, aramızdaki güç dengesinin nasıl tersine döndüğünün kanıtıydı. Havayı yumuşatmak için, "Kötü öpüşüyorsun," diyerek onun o büyük egosuna ufak bir çizik attım ve kalkıp eve doğru yürümeye başladım.
Eve vardığımda telefonuma gelen mesaj, beklediğim itiraftı: Bu olaydan zevk almıştı. Ama bir şartımız vardı; bu sır, ikimizin arasındaki o karanlık oyunun bir parçası olarak kalacaktı..