CAM KIRIKLARI

  "İnsanın yaşı kaç olursa olsun, ağlarken hep kimsesiz bir çocuktur..."                                 ~ Özdemir Asaf ~  🍁 Gecenin pehdahladığı sezsizlik, kimi insana huzur getirirken, kimi insana derin kayıplar vadediyordu. Sabahları çocukların kahkahalarıyla şenlenen sokak, geceleri bir çocuğun ağlamasına şahitlik ediyordu. Bir rüzgar büyüdü, denizleri arşa çıkardı. Devrilmeyecek çınarları köklerinden tutup fırlattı. Herkes aynı anda nefesini tuttuğunda, tufan büyüdü, büyüdü ve büyüdü. İnsanlara atıldı bu defa, herkes yerle göğü inletti çığlıklarıyla. Sonra bir haykırış yükseldi. Bir annenin feryadı koca bir evreni yasa boğdu...   O gece gök hiç olmadığı kadar siyah, ay hiç olmadığı kadar parlaktı...