Bölüm 1

“Daha iyisini yapabilirsin, Lena!”Tamam, yeterince adil. Başlamak için en neşeli yol değil. Ben Lena Askova. Yarı Rus, on yedi yaşındayım. Hatırladığım kadarıyla hep çiftler halinde buzun üstündeyim. İlk patenimi üç yaşında taktım. O günden beri hayatımın her dönemi, her duygusu buzun soğuk yüzüne kazındı. Partnerim Asil ve ben, haftalardır yaklaşan seçmelere hazırlanıyoruz. Bugün, antrenörümüz Rebeca kelimenin tam anlamıyla nefesimizi test ediyor. Tekrar tekrar baş üstü kaldırmalar… Soğuk zeminde yanan diz kapakları… Düşmek. Kalkmak. Tekrar düşmek. Yine kalkmak.Son hareketimizde, başımın hemen birkaç santim altından geçen buzun sertliğini hissettim. Son saniyede toparlandım – sadece baş aşağı çakılmaktan kurtulacak kadar. Artistik patinaj sadece zarafet, tül elbiseler ve parıltılı gülümsemelerden ibaret değil.Düşmek de bu işin bir parçası. Hatta belki de en önemli kısmı.Çünkü düşmeyi öğrenmezsen, kalkmayı da öğrenemezsin. “Aslında… geçen günden daha iyiydi,” dedi Asil, hafifçe gülümseyerek.Yorgundu, ama içimdeki çöküşü hissetmişti belli ki. Moral vermeye çalışıyordu.Ben ise buzun üstünde hâlâ çözülmeyen ellerime baktım. Bir şeyler eksikti.. Belki odak. Belki cesaret. Belki… bir his. Tam bu sırada kapı açıldı. Salonun sessizliği bozuldu. “Beni özlemişsinizdir diye düşündüm.”O sesi yıllardır duymamıştım.Ve bu şekilde duymayı en son isterdim.Kapının eşiğinde, elinde paten çantasıyla, sanki bütün buzları kırmak için gelmiş gibi duran bir çocuk vardı.Drew. Yine mi yaa diye geçirdim içimden zaten hep içimden geçiriyodum Drew klasik ‘Kötü çocuk’ tavrı takınarak buza giriş yapmıştı. Drew hiçbir şey olmamış gibi salona adım attı. Sanki üç yıl önceki o son buz kesintisi yaşanmamış gibi. Sanki kalbimin içinden geçen çatlağın üzerinden patenle geçmemiş gibi. “Bende bu gün niye sinirlerim bozulmadı diyordum,” dedi Asil, göz devirdi. Alaycı ama temkinliydi. İkimiz de Drew’e güvenmiyorduk. Ne geçmişte ne şimdi.Ben cevap veremedim. Boğazıma bir buz bloğu oturmuş gibiydi. Drew’ün sesi, eskiden bizi çalıştıran ama sonra hepimizi yarı yolda bırakan bir hatıra gibi yankılanıyordu kulaklarımda. “Devam edin siz, ben sadece izliyorum,” dedi. Köşeye geçip çantasını bıraktı. Rebeca hiçbir şey demedi. Belki şaşırmıştı. Belki onun dönüşünden haberi vardı. Belki de bu kaosun içindeki düzenin nasıl yıkıldığını izlemek istiyordu.Asil bana dönüp göz kırptı. “Haydi Lena. Bir kez daha. Bu sefer kusursuz yapalım, hem de Drew için.”Ben istemesem de içimdeki gurur yerinden kıpırdadı.Müziğin başladığını duydum. Ayaklarımız tekrar senkronize oldu. Döndük, süzüldük, nefes aldık. Son kaldırma hareketine geldik. Beni yukarıya doğru kaldırdı Asil, ama bir anlığına dengesini kaybetti. Beni havada tutmaya çalışırken bir kayma sesi duyuldu — sonra çıtırdayan bir kemik sesi. Ve Asil yere yığıldı. “ASİL!” Buzun üstünde dengesizce yere inip yanına koştum. Bacağı tuhaf bir açıyla dönmüştü. O an anladım… Bir şey gerçekten, çok kötüydü.Asil’in yüzü bembeyazdı. Dudakları titriyordu ama gözleri hâlâ bana bakıyordu. “Tam zamanıydı… değil mi?” dedi, acı içinde gülümsemeye çalışarak. Cevap veremedim. Buz o an kırıldı. Sadece altımızda değil. İçimizde. Bir saat sonra, hastanedeydik. Beyaz duvarlar. Keskin alkol kokusu. Tavan lambalarının buğulu parıltısı. Her şey sanki yavaş çekimdeydi. Asil’in bacağı kırılmıştı. Ve doktorun söylediği tek cümle, kafamda yankılanmaya devam ediyordu: “En az altı ay buz yok.” Altı ay. Yarışmalar gelip geçecek. Seçmeler bitecek. Takımlar kurulacak. Ve ben… Ben sadece bakakalacağım. Asil’in yüzüne baktım. Acı içinde bile bana gülümsemeye çalışıyordu. Ne zaman böyle güçlü olmayı öğrenmişti? Ve ben… ne zaman bu kadar kırılgan olmuştum? Gözlerimi ellerime indirdim. Buzun üstünde hâlâ çözülmeyen ellerime. Partnerim artık buzda değildi. Ve ben tek başımaydım. Ama zaman kimseyi beklemiyordu. Yeni bir partnere ihtiyacım vardı. Ama içimde bir ses fısıldıyordu: Drew geri döndü. Ve bu, tesadüf olamayacak kadar doğru zamandı.