Aradan kaç saat geçti hiç bilmiyorum ama vakit gectikçe daha çok merak ediyordum. Bian içeri girmek istesemde şövalyeler beni tutup içeri sokmadılar. Annesi Efida bir yandan ağlıyor bir yandan şövalyelerden izin istiyordu içeri girmek için.
Bir kaç dakika geçince kapının açılma sesini duydum. Doktor çıkınca hemen koşarak yanına gittim. Doktora "Alaca iyi deme, iyileşecek deme bizi yalnız bırakmaz o" dedim tek bir solukta doktor benim konuşmamın bittiğini anlayınca "Hasta iyi merak etmeyin" dedi ve yanımızdan geçerek tam gidiyordu ki doktorun sesini duydum. "Heh bide içeriye giremezsiniz üzgünüm çünkü hastamızın dinlenmesi lazım" dedi .Şövalyeler onu anlıyormuş gibi başlarını aşağıya yukarıya salladıklarında bizi içeriye almayacaklarını anladım.
Azıcık hava almak için dışarı çıkmıştım ki bütün herkesin kapının önünde olduğunu gördüm. Bunlara kim vermişti haber diye düşünmeye başladım. Ama aklıma tek isim geliyordu o da hizmetçi nin olabileceğiydi başka aklıma da kimse gelmiyordu. Halkı gördükten sonra hemen geri içeri girdim şimdi onlarla konuşupta vakit kaybedemezdim. Hemen üst kata çıkıp kendi odama girdim. Bütün pencereleri açtıktan sonra havanın soğuk olduğunu görüp üstüme daha kalın olan kıyafetlerimi giydim ve balkona çıkıp halka seslendim "halkım hava çok soğuk lütfen evlerinize dönemisiniz?" Dedim nazik bir ses tonuyla aralarından biri "olmaz kraliçem kıralımızı yalnız bırakamayız " dedi."O zaman emrediyorum herkes evlerine dönsün" dedim az sinirlenmiş bir ses tonuyla onlarda benim sinirlendiğimi anladıkları için ikiletmeden evlerine doğru yola koyuldular.
