Bugün lisemin ilk günüydü. Okula doğru yürürken, içimde gitgide yükslen gerginliği göz ardı etmeye çalışıyordum.
"Acaba annemin uyarısını dinleyip bugün evde mi kalsaydım ?" diye bir an düşünsemde yürümeye devam
ettim. Çünkü Afra Uygar hiçbir zaman "keşke" diyeceği bir şey yapmazdı. Eğer bir şey yapıyorsa, ondan asla pişmanlık duymazdı.
Okul bahçesinin kapısından girerken gördüklerim beni büyüledi. Zeminle birlikte 4 katlı olan, "Bir okul ne kadar görkemli olabilir ki ?" diyeceğiniz kadar da görkemliydi. Okul bahçesini çevreleyen, fazla yüksek olmayan ancak boyumu geçecek kadar bir duvar vardı üstü ise dikenli tellerle çevriliydi.
Buna fazla anlam verememiştim çünkü buraya gelen her öğrenci, benim gibi varlıklı ve seçkin ailelerden gelmişti ve hepsi de eğitimliydi. Gerçi biri vardı ki...Kaya Kılıç. Türkiye'nin en varlıklı kişisi olan Baran Kılıç'ın oğluydu. Kendisini okulun serserisi sanan ergenin tekiydi bana kalırsa. Bir de yanında dolaştırdığı ayak takımı vardı. Mert Kandemir, Deniz ve Arda Şahin ikizleri. İçlerinde insan olarak gördüğüm tek kişi Deniz'di. Çünkü diğerlerine göre daha insana benzer, samimi ve arkadaş canlısı davranışları vardı.
Okul binasının içine girdiğim de hızlıca sınıfına doğru ilerlemeye başladım ancak omzuma değen elle birlikte hızlıca arkama döndüm. Neyseki Rüya'ydı.
"Selam!"
"Merhaba. Azcık yavaş gel kızım, korkuttun ya. Bizde insanız. " Bu abartılı tepkime kıkırdakdı.
" 9/A, siz ?"
"Bizde 9/A'dayız, yine ayrılmadık! diyerek heyecanla boynuma
atıldı."Biz" den kastımız 6. sınıftan beri
bozulmayan arkadaş grubumuzdu. Ben, Rüya, Ada, Umay ve Ekim. Hiçbirinin arasında ayrım
yapmazdım, canım gibi severdim
onları.
" Bu gerçekten iyi oldu, Hadi sınıfa geçel- " dediğim anda sözümü kesti."Bekle... " telaşla öyledikleri
duraksamama neden oldu.