Aslında... Bilmiyorum. Bunların rüya olduğunu iddia edemiyorum. Ama tam anlamıyla gerçekte değiller. Kafamın içinde rüya ile uyanıklık arasındayken bana talimatlar veren bu adam, bir zamanlar yaşamış ben onu bir zamanlar bir yerde görmüştüm. Anı... Anı demek daha doğru sanırım bu gördüklerime. Evet. Bunlar birer anı. Beni uyarmaya çalışıyor belki de. Neyden ve kime karşı bilmiyorum. Hayatımda yanlış giden bir şeylere karşı bile olabilir.
Doktor açelyanın bu söylediklerine sorgulayan gözlerle bakıyordu.
- İlaçlarını aldığından berri bu adam karşına eski sıklıkla çıkıyor mu?
- Burada verilen ilaçları 3 yıldır kullanıyorum. Ve 3 yıldır o adamı görmeye devam ediyorum. Bir faydası olduğunu düşünmüyorum. Bakın çok uzun yıllardır sanrı gördüğümü iddia ediyorsunuz. Şizofreniye ilerleseydi çoktan ilerlerdi bence. Şizofreni belirtileri göstermediğim aşikâr.
- Açelya... buraya neden geldiğini hatırlıyorsun değil mi? Evet, belirtiler tam olarak literatürü karşılamasa da yine de seni gözlem altında tutmalıyız.
Açelya, doktorun kendine inanmamasına şaşırmamıştı. Artık o da kendinden şüphe etmeye başlamıştı. Doktorun yerine kendisini koydu. Bir hasta bu şekilde kendisine gelse o da aynı şeyleri yapardı. "Ama hasta olsaydım nasıl böyle mantıklı düşüne bilirdim ki." dedi içinden. Kafası çok karışmış ve çok yorulmuştu. Sakince yatağına uzanıp hiçbir şey düşünmek istemiyordu artık. Ama mümkün gibi gözükmüyordu o uyku ilaçlarını sadece belli saatlerde veriyorlardı ve artık onlarsız uyumak imkansızdı. Sebebi o zayıf, uzun boylu adamı görmesi değildi. Adamında dediği gibi artık onu görmüyordu. Sebebi adamın son söylediklerinin sürekli kafasının içinde dolanması, gerçek ile hayal arasındaki sınırının yavaşça kaybolmasından korkmasıydı. O adamın sözleri yüzünden buradaydı. Onun yüzünden canından olacaktı. Aklına evindeki son gecesi geldi. O zayıf tıknaz adam yine kafasının içerisine girmişti. Bu sefer bir bilgisayar odası gibi görünen ama etrafta bir evin duvarı boyutunda ekran ve birkaç bilgisayarın bulunduğu oda da hararet ve endişe ile bir şeyler anlatıyordu. Açelya bir sedyenin üzerinde uzanmıştı. Adamın yüzünü inceliyordu. Adam bir yandan sedyenin başucundaki bilgisayar ve hastanelerde sürekli gördüğü kalp ritmini gösteren monitörün olduğu kısımdan bazı uzun kabloları alıyordu bir yandan da konuşuyordu.
- "18. Yaş gününde ne yapacağını hatırlayamazsan bu hayatından kurtul. Korkma! Bana güven. Fazla zamanımız yok. Anlamlandıramayacaksın yaşadıklarını. Ama tek yapman gereken bana güvenmek. Benden daha fazla görüntü gelmediğini göreceksin. Bu bana güvenmen için en büyük kanıt."
Adamında dediği gibi bu ondan gelen son görüntüydü. Açelya kendisini asla birkaç rüya ile yok edecek bir insan olarak görmüyordu. Ancak birkaç ay boyunca o adamla başka hiçbir etkileşimin olmaması onu derinden sarsmıştı. Ve bir gece aniden yapması gerekenin bu olduğuna karar verip intihar etmişti. 15 gün boyunca hastanede kaldıktan sonra gözlem altına alınmak için geçici olarak ruh ve sinir hastalıkları hastanesine yatırılmıştı. 15 günlük koma sürecinde adamı bir kez daha gördü. Adam kendisine son derece yakındı. Endişeli bir yüz ile açelyaya bakarken açelya bu rüyalardan birinde ilk kez konuşmuştu.
-Ya yapmazsam ne olacak ya da intihar edip kurtulursam...
- öyle bir şey olmaması için bu son kaydımız olacak. Her şeyi anlattığım kayıt. Yaşadığımız her şeyi oradaki sen için üstünden geçeceğim şimdi...
Şimdi, şimdi, şimdi... Açelya buradan sonrasını bir türlü hatırlayamıyordu. Kafası karışıyordu. Bu adam ona tekrar gözükmeyeceğini söylemişti ama tam komadayken tekrardan son olduğunu iddia ettiği bir rüya ile ortaya çıkıyor. Nasıl inanabilirdi artık. "Şu saçma rüyanın sonunu hatırlaya bilsem..." diyerek iç geçirdi. Daha tüm parçalar tam değilken bunun da böyle takılıp kalması kafasını karıştırıyordu. Son kısmı hatırlarsa her şey çözülecek ve her şeyi net bir şekilde anlayacaktı.