Bölüm 2

Hayat hayat çok garipti daha 2 gün önce ailemle mutluyken annemin kollarında uyurken babamın bana"güzel kızım"demesinin o huzurunu yaşarken şimdi ise onların cesetlerine bakıyorum tabutun içindeler ama ben görüyorum onlar gitmişti beni bırakıp gitmişlerdi bana bıraktıkları tek şey ise daha 1 yaşında olan küçük erkek kardeşimdi ailem bir trafik kazasında öldü onlar bir akrabamın yanına gidiyorlardı ama arabalarında oluşan bir yangın yüzünden ölmüşlerdi ben ve kardeşim annesiz ve babasız kalmıştık onlar gözümün önünde toprağın altına girerken elimden hiçbir şey gelmiyordu ağlıyordum kendime ayakta tutacak gücüm olmadığı için yerde ağlıyordum ama asıl Çığlık asıl gözyaşı benim içimdeydi bunu kimse görmüyordu ne yapacağımı bilmiyordum şu an annem ve babam toprağın altındaydı ben ister anneannemgilin yanında ağlayışlarını duyuyordum bu olay benim için bir sondu annemin o şefkat dolu kucağını babamın o huzur veren sesini bir daha hissedememek duyamamak bunu düşünmek bile beni yeterince çıldırtıyordu ben hiç ailenden uzak kalacağımı düşünmemiştim biliyorum artık onlar yanımda yoktu güçlü olmam gerekiyordu ama ne kadar güçlü olacağım ki daha 17 yaşında küçük bir kızım bir hafta boyunca annemin babamın odasından çıkmadım onların kokusunu almadan yaşamak istemedim ben ağladıkça sanki küçük kardeşim de ağlıyordu yani bir çocuğun kucağına çocuk bırakırsan ne olurdu ki bu iki çocuk ağlayıp birbirlerini yerlerde insanlar ne olacağını düşünüyordu ki daha ailesinin yarısının derin olan küçük bir çocuğu başka bir çocukla tek başına bırakmak bu ne kadar akıllı bir davranış hayatım altüst oldu ve ben İstanbul'la taşınmak zorundaydım hayatımı yeterince alt üst olmamış gibi hiç bilmediğim bir yerde hepsini bir okul daha nasıl hayatta kalacaktım ben çöktükçe çöküyorum güçlü olamıyorum umarım İstanbul'da çok zorlanmam tek istediğim ailemin bana verdi emaneti koruyup kollamak