Bölüm 2

Vic bazen ağlardı ne kadar belki etmese de hayatında baba figürünün olmaması kalbine hancer gibi saplanırdı...Ama o buna bakmaz her şey iyiymiş gibi devam ederdi sanki cam kırıklıkları olan bir yolda yürüyor ama camlar ayağına batsa bile ayağına bakmadan yürüyodu çünki yaralarına baksa ,üzülürse ,onları sarmağa çalışırsa bi daha kalkıp yoluna devam edemeyeceğini biliyodu...belki de ederdi nerden biliceksin diyebilirsiniz mesele zaten şu!Vik gerçek kendini kendinden bile saklardı özünü ,nasıl biri olduğunu keşf etmeyi istemezdi haklısınız belki de ,yoluna devam ederdi ama bu Vikin kendisi için kurduğu karakterle özleşmiyodu🧡Vik annesi ve kardeşiyle başka bir eve taşındı artık Babasıyla hiç görüşmüyodu zihninde Babasıyla görüşmemenin mutluluğuyla baba figürünün olmamasının verdiği hüzün karışıyodu...Vic hep hayallerde,bulutların üstünde yaşardı mesela bir diziye ,filme bakardı ve birine âşık olurdu o kişinin de Vike âşık olduğunu falan hayal ederdi ama hep Vikin başka birine âşık olmaaıyla bu hayaller yarım kalırdı ama bi şey de vardı çoğu zaman bu hayallerde Vik âşık olduğu kişinin Vike açıldığını onların mutlu olduğunu hayal etmezdi daha çok o kişinin Vike platonik olduğunu onunla tektaraflı flört etdiyini hayal ederdi daha doğrusu zihninde öyleymiş gibi yaşardı.....ah Viktoriya....🥲İşte o hep zihninde yaşardı ..