Bölüm 4

Atlas, o gece marketin köşesinden ayrıldığından beri kendini yabancı bir bedenin içinde gibi hissediyordu. Ayaz’ın montunun cebindeki şurubun kaba hatlarını gördüğü an ve yüzündeki o yıkılmış çaresizlik ifadesi, zihninden silinmiyordu. O, Aras’ın grubunun canı sıkıldığında kırdığı bir oyuncak değildi; o, annesi için hırsızlık yapacak kadar zor durumda kalmış, tüm geleceğini okul notlarına bağlamış, savunmasız bir insandı. Ve Atlas, o insana aşık olmuştu. Bu gerçek, zorba kimliğini günden güne zehirliyordu. Ertesi sabah, Atlas okula nefretle ve ağır bir yükle geldi. Aras, Mert ve Baran her zamanki gibi koridorun köşesinde toplanmış, günün avını bekliyorlardı. Atlas, onlara yaklaştığında Aras’ın gözlerindeki sert ve sorgulayıcı bakışı hemen hissetti.“Nerede kaldın?” diye sordu Aras, sesi buz gibiydi.“Uyuya kalmışım,” diye geçiştirdi Atlas.“Dün Ayaz’ı gördün mü?” diye sordu Mert, yüzünde her zamanki gibi düşüncesiz bir merak vardı. “Yine mi arka sınıfta ders çalışıyordu?”Atlas'ın kalbi tekledi. Market olayını bilme ihtimalleri yoktu, ama bu basit soru bile onu terletmeye yetmişti. "Nereden bilebilirim? Onunla işim bitince arkanıza bakmam."Tam o sırada Ayaz koridordan geçti. Her zamanki gibi başı öne eğikti, omuzları hafifçe düşüktü ve yüzünde o donuk ifade vardı. Ancak Atlas, artık o maskenin ardındaki çaresizliği bildiği için, Ayaz’ın her adımını, her nefes alıp verişini hissediyordu.“İşte geldi,” dedi Aras. “Hadi Atlas. Bugün ne yapıyorsun? Dün kantinde yaptığın gibi sulu bir şaka beklemiyorum.”Atlas’ın midesi kasıldı. Ayaz’a dokunamazdı. Ona bir kez daha zarar veremezdi. Ayaz’ın o anlık kırılganlığını görmüşken, bu kötülüğe devam etmek artık imkânsızdı. Ancak Aras’a karşı gelmek, Ayaz’a yardım etmekten farksızdı ve grubun sonunu getirirdi."Ona bir not bıraktım," dedi Atlas, sesi şaşırtıcı derecede sakindi. "Matematik hocasının ona takıntılı olduğunu söyledim. Eğer sınavlarda bir hata yaparsa notlarını düşüreceğini söyledim. Biraz korku, birkaç damla sudan daha etkilidir."Aras kaşlarını çattı. Bu, Atlas’ın normalde uyguladığı türden bir zorbalık değildi. Daha psikolojik ve gizli bir hamleydi. Ancak Aras, Atlas’ın yaratıcılığını her zaman takdir ederdi. “İlginç,” dedi yavaşça. “Ama onu görmem gerekiyor.”Grup, Ayaz’ın peşine düştü. Atlas, Ayaz’ın tam arkasından yürürken, dehşet içinde fark etti ki, Ayaz’ın yürüyüşü ve sırtı, sanki bir gömlek değiştirmiş gibi geliyordu ona. Daha önce sadece bir hedefti, şimdi ise korunması gereken biriydi.Aras, Ayaz’ı yakaladı. Gömleğinin yakasını sertçe tuttu. "Duyduğuma göre, matematik hocanla aranız bozukmuş. Dikkatli ol, Ayaz." Aras, Ayaz’ın yakasını bıraktıktan sonra, Atlas’a döndü. “İyi iş çıkarmışsın. Yüzü mosmor oldu.”Atlas, Ayaz’ın yüzüne bakmadı bile. Eğer baksaydı, yüzündeki her mimik, Atlas’ın ona olan hislerini açığa çıkarabilirdi. Atlas, gözlerini Ayaz’dan kaçırarak Aras’a döndü. "Her zaman iyi iş çıkarırım," dedi, zorla.O gün, Atlas zorbalık seanslarının geri kalanına katılmayı reddetti. "Başım ağrıyor," bahanesini kullandı. Grubun geri kalanı, Ayaz’ın dolabını dağıtırken Atlas okulun çatısına çıktı. Yalnızdı. Yüzünü soğuk rüzgâra çevirdi. İçinde büyüyen bu aşk, onu ait olduğu dünyadan koparıyordu.Ayaz’a gizlice yardım etmeliydi. Ama nasıl? Aras, artık sadece şüphelenmiyordu, izliyordu. Atlas, bir zorba olarak edindiği tüm gizlilik ve manipülasyon yeteneklerini, şimdi Ayaz’ı Aras’ın zulmünden korumak için kullanmak zorunda kalacaktı. Bu, çifte hayatının başladığı andı. Atlas, bir yanda grubuna sadıkmış gibi görünmeli, diğer yanda ise aşkının hedefi olan Ayaz’ı görünmez bir gölge gibi korumalıydı. Ve biliyordu ki, eğer Aras gerçeği öğrenirse, sonuçları sadece kendisi için değil, Ayaz için de yıkıcı olacaktı.