"Çok yorgunum; ruhum yorgun, zihnim yorgun, bedenim, kalbim o kadar yorgun ki...
Gozlerimi kapatiyorum; artik hayaller bile benim icin karanlik. Her yer karanlik, hiç ısık yok. Gozlerimi acmak istemiyorum, çünkü bu karanlik, yasamaktan, hayata donmekten daha iyi geliyor bana. Ama basaricam. Her seyi basardigim gibi bunu da basaricam...
Toparlicam kendimi. Oyle bir toparlicam ki kendimi bir daha bu karanligi gormeme sebep olanlar karanligi bile goremeyecekler, öyle bir parlicam ki gözleri kör olacak..."
Arkami dondum, valizimi alip cikarken odamdan. Ev karanlikti. Odama bir kere daha baktim uzun uzun. Yatagima, koltuguma, gardrobuma, bir zamanlar takilarimla, biblolarimla, parfumlerimle senlendirdigim şifonyerime, posterler yapistirdigim duvarima baktim. Ne de olsa bircok ani biriktirmistim bu pembe odada hem acisiyla tatlisiyla.
Çalisma masamin yanina geldim. Ne kadar cok zaman gecirmistim burada. Benim butun kahrimi bu zavalli çalisma masasi cekmisti. Oturup kitap okudugum, ders calistigim, kagit uzerine bir seyler çizdigim, stikerlar yaptigim, musambamin altina gitmek istedigim ulkelerin sehirlerini yapistirdigim, güldüğum, ağladiğım çalisma masam. Ve birde kitapligim var tabiki bir zamanlar kitaplarimla suslenen.
Hepsine dokundum gitmeden once, anilarimi deprestirdim. Ve nihayet hayalim gercege donusmustu. Artik gidiyordum buralardan, her seyi ardimda birakip gidiyordum. Kurtuluyordum bu evin havasindan; garip, hüzünlü, gergin havadan artik cikiyordum. Artik yolcu yolunda gerek. Ya kazandigim bolumu okuyacagim ya da burada kalip şiddet görmeye devam edecegim. Ben ise gerekeni yaptim. Basim dik cikiyorum bu evden. Ve nihayet bavulumu aldim ve ciktim kapidan ve merdivenleri indim. Nihayet disardaydim. Ve biraz ilerledikten sonra oturdugum eve bir kez daha disardan baktim. Ve nihayet 2 ust sokakta bekledigim takside gelmisti. Artik gidiyordum bu sehirden, dönmemek uzere...