Uyandın. Nedendir bilinmez şuanda bulunduğun yer senin yatağındaki rahatlığa sahip değil.
Ah! Affedersin, kendimi tanıtmadım değil mi? Eminim beni hatırlamıyorsundur. Ben senin iç sesinim. Benim varlığımdan bir haber olduğundan eminim. Haberim var. Bir ismim yada yaşım yok.
Ama istersen sen belirleyebilirsin. Benimle itibara geçemezsin. Ama ben seni duyabilirim. Her neyse! Kulakların çınlıyor, gözlerin kararıyor ve vücudunda garip huylandırıcı bir sancı yayılıyor. Elini başına uzatıyorsun.
Acı git gide yayılıyor ve büyüyor
Acıyla ve gözyaşlarıyla dolu gözlerin yattığın yabancı kokuya sahip yatağın yanındaki komodine doğru dönüyor. Komodinin üzerinde bir hap kutusu ve bir bardak da su buluyorsun. Üzerinde bir not görüyorsun,
"........... ' ya "
Eskimiş kağıt parçasının üzerinde adının olduğunu görünce daha da dikkat kesiliyorsun.
Ellerin kağıda uzanıyor, Üzerinde bir şeyler yazıyor ama anlayamıyorsun, çünkü bu yazı türü başka bir dilde yazılmış gibi görünüyor.
okuyabildiğin bir kaç kelime şöyle,
"Deney faresi... , İlaç... , gün... , Levent Ayaz Koray..." ve bu kadar. İsmi geçen adamın kim olduğunu düşünüyorsun ama aklına uyumaktan başka bir şey gelmiyor.
Gözlerin ölüm kadar sessiz bir karanlığa bürüneceği sırada o sessizliği bir adamın sesi bozuyor,
"Hey, ......... sensin değil mi?"
Şaşkınlık ve korkuyla adama bakıyorsun.
Mavi ve sarıya karışık gözleri sana umursamazca bakıyor, dudaklarında sahte olduğu çok bariz bir gülümseme var. Saçları hafif sarıydı ve dokunursan pamuk hissi verecek gibi geliyor.
Adam konuşmadığını görünce kaşlarını hafifçe çatıp,
"Ne o, yoksa küçük dilini mi yuttun?"